Μόλις ξύπνησα…

Το τέρας της ανεργίας κάτω από το μαξιλάρι σου

Posted on: 31/08/2011

Σκηνή πρώτη: Πηγαίνω σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο που έχω αφήσει βιβλία για να εισπράξω 8,50€ που μου χρωστάνε. Στο τζάμι «50% προσφορά σε όλα τα σχολικά». Χαιρετάω τη συμπαθητική γυναίκα που το κρατάει εδώ και χρόνια. «Θα σας έπαιρνα τηλέφωνο για να έρθετε να σας εξοφλήσω και να πάρετε όσα βιβλία δεν πουλήθηκαν πίσω αυτές τις μέρες. Την επόμενη Παρασκευή κλείνω». Καταλαβαίνω, προς στιγμή μου περνάει από το μυαλό να της πω δεν πειράζει, αφού είναι έτσι τα πραγματα, αφήστε τα οκτώμισι ευρώ, αλλά το νοίκι που πρέπει να πληρωθεί στις 15 του μήνα χτυπάει το καμπανάκι της επιβίωσης και μου λέει: ούτε να το σκέφτεσαι! Συζητάμε λίγο, δεν ξέρει τι θα κάνει από εδώ και πέρα, ο γιος της μόλις γύρισε από το στρατό και ο άλλος είναι άνεργος, είναι γύρω στα πενήντα και δεν ξέρει αν και πού θα βρει κάποια άλλη δουλειά. Δεν έχουν πληρώσει το νερό κάποιους μήνες.

Σκηνή δεύτερη (λίγα λεπτά μετά): Στο ταμείο του σουπερμάρκετ, με λίγα πράγματα για το μεσημέρι, περιμένω τη σειρά μου και η υπεύθυνη λέει στη μια ταμία δίπλα της: «Μα καλά, άκου τι με ρώτησε πελάτης στο τηλέφωνο! Πόσο περίπου κάνουν δυο-τρία λεμόνια! Του είπα πενήντα λεπτά. Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές».

Το τέρας της ανεργίας κοιμάται ήδη κάτω από το μαξιλάρι σου. Κάθε μέρα, όσοι δεν το είδαν ξύπνιο το πρωί με τον καφέ, φοβούνται πως θα ξεπηδήσει μια ωραία πρωία και θα τους φέρει τα πάνω κάτω. Χιλιάδες άνθρωποι μένουν άνεργοι κάθε μήνα και άλλες τόσες χιλιάδες κρατάνε επιχειρήσεις και δουλειές που δεν τους αποφέρουν ούτε τα προς το ζην για να μην τους φάει το τέρας. Οι ερωτήσεις του τύπου γιατί δεν το κλείνεις το ρημάδι αφού μέσα σε βάζει αποτελούν μαχαιριές στην καρδιά τους και βούτυρο στο ψωμί του τέρατος. Κάθε μέρα, κάτω από το μαξιλάρι, τρέφεται με τέτοιες κουβέντες, με αμφιβολίες και φόβους, με την καταρρέσουσα αυτοπεποίθηση και την ψυχική υγεία σε επικίνδυνα μονοπάτια. Στην Ελλάδα ο καθένας ήθελε να φτιάξει τη δική του δουλειά, όπως στην Αμερική ο καθένας μπορεί να κουβαλήσει ένα όπλο. Η δουλειά μου, το μεράκι μου, το βιος μου, είναι το όπλο μου απένταντι στο τέρας. Τα μάτια που στραβώνονται σε έναν υπολογιστή, τα πόδια που πρήζονται από την ορθοστασία, ο λαιμός που πονάει από τις ώρες ομιλίας, ο χρόνος που καίγεται σε ένα γραφείο ή σε ένα μαγαζί είναι τα όπλα μας. Αυτό που συμβαίνει με την οικονομική βία της κυβέρνησης και των εντολέων της είναι πως αφοπλίζουν τον καθένα μας σιγά-σιγά κι άλλοτε πιο γρήγορα με λαιμαργία. Κλείνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με έκτακτες εισφορές και γιγαντωμένη φορολογία για να μας μετατρέψουν όλους σε εξαρτημένους υπαλλήλους, απολύουν τους παλιούς εργαζόμενους που πληρώνονταν ανθρώπινα για να προσλάβουν νέους με μισθούς πείνας, συγχωνεύουν τις τράπεζες για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους, συσσωρεύουν τον πλούτο σε μια αποθήκη και τους ανθρώπους σε μια άλλη για να μην έχουν πρόσβαση στο βάζο με το μέλι. Οι πλούσιοι παραμένουν πλούσιοι κι άλλοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί εξαθλιώνονται και οι εργαζόμενοι γίνονται νεο-προλετάριοι με το τέρας κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε στιγμή κάτω από το μαξιλάρι τους, μέσα στο μυαλό τους, μέσα στην κάνη που τους στοχεύει αεικίνητη. Η ψαλίδα ανοίγει, το τέρας έρχεται κι εμείς αναρωτιόμαστε πώς θα το αντιμετωπίσουμε. Φεύγοντας μετανάστες, εκμεταλλευόμενοι μετανάστες, βυθίζοντας όλο και πιο πολύ τα μεροκάματα, συνθλίβοντας όλο και πιο πολύ τις ανάγκες μας, κοιτάζοντας περισσότερες ώρες το ταβάνια, με το τέρας να μας γαργαλάει χωρίς να μπορούμε να γελάσουμε.

Ο πλούτος αυτού του κόσμου ανήκει σε όλους, φτιάχτηκε από όλους μας, καιρός να ξαναμοιραστεί. Μην αφήνεις τους άλλους να φωνάξουν για σένα, βγες στο Σύνταγμα στις 3 του Σεπτέμβρη, για να τους θυμίσουμε πως δεν θα φύγουμε από εκεί αν δεν ξαναμοιραστεί το ψωμί και η ελευθερία, αν δεν νικήσουμε τη βία του τέρατος της ανεργίας. Πάμε να νικήσουμε το φόβο, δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα πια. Αν είναι να πεθάνουμε από την πείνα ή από την ντροπή του τέρατος, καλύτερα να πεθάνουμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και το ποτάμι απ’ τα κορμιά μας να πνίξει τους φασίστες που μας ορίζουν.

Advertisements

8 Σχόλια to "Το τέρας της ανεργίας κάτω από το μαξιλάρι σου"

Φίλη απολύθηκε τις προάλλες επειδή δεν επέστρεψε στον εργοδότη το επίδομα αδείας. Μία ακόμα στάλα στον ωκεανό.

Γιατί να το επιστρέψει;

Γιατί μπορεί (ο εργοδότης)!

συγκλονιστικό ποστ.
από την εξαθλίωση δεν κινδυνεύουν μόνο όσοι ήδη την βιώνουν, αλλά πρακτικά όσοι είναι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. δηλαδή το 99.99% του πληθυσμού.
και μετά θα βγει η Χ τρεντοϊντερνετοφυλλάδα και θα λέει πόσο μπανάλ και γραφικό είναι να αγανακτείς.

Η λύσεις θα βρεθούν, αλλά όπως λέμε και ξαναλέμε, όχι απο το κράτος. Κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουν όλοι οτι η πολιτοί είναι ενα εμπόδιο που δεν ξεπερνιέται, αλλα παρακάμπτεται.

Ουσιαστικά τόσο καιρό υπονομεύουν την ιδιότητα τους, μας δειχνουν ποσο άχρηστοι και δυσλειτουργικοί είναι.

Μένει να δούμε πως η κοινωνία θα παρακάμψει τους πολιτικούς θεσμούς, παραμένωντας παράλληλα αυτο που έχουμε στο μυαλό μας ως «κοινωνία».

Τρεις μέρες πριν βγω στην ανεργία, μου είπανε για ένα λαθάκι που διορθώθηκε, πόσο θα αγανακτήσει ο διευθυντής μόλις το δει… σε τρεις μέρες όμως ο αγανακτησμένος θα είμαι εγώ.

Οι ακραίες καταστάσεις φέρνουν ακραίες αντιδράσεις… μακάρι να βρούμε τη ψυχραιμία και τη σύνεση να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας…

Το θέμα σίγουρα δεν είναι οι ακρότητες αλλά να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που πρέπει να θέλουμε δεν είναι μόνο η έργασία, που είναι λογικό αλλά και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας που θα προσδίδουν την απαραίτητη αξιοπρέπεια σην ανθρώπινη φύση μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,173 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

  • RT @adiasistos: Σπάει καμία τζαμαρία κι άμα δεν στεναχωρηθείς έντονα είσαι απάνθρωπο τέρας. Βρίζουν θύμα επίθεσης με βιτριόλι κι είναι απλά… 3 months ago
  • RT @papagalizw: Αν η Κούνεβα είχε πάρει 340.000 από το αφεντικό της για να σκάσει δεν θα υπήρχε πρόβλημα για τους σημερινούς κατηγόρους της 3 months ago
  • RT @risinggalaxy: Ελλάδα σημαίνει να ασχολούμαστε με τα λεφτά της Κούνεβα από δωρεές αλλά όχι με το που βρήκε ο Μιχαλολιάκος 400.000 ευρώ κ… 3 months ago
  • Απλά, οι μισοί δεξιοί και φιλελέδες δεν θα 'χαν κανένα πρόβλημα να βιτριόλιαζαν το παιδί τους αν έβαζαν 300 χιλιάρικα στην πάντα #emetos 3 months ago
  • Ευτυχώς που υπάρχει και η @naftemporikigr και δεν έχουμε μονόπλευρη ενημέρωση #not #mitsotakeiko #mas_vlepoun https://t.co/fP69dFgMMe 4 months ago

Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

Αρέσει σε %d bloggers: