Μόλις ξύπνησα…

Σώτη (Τριανταφύλλου), μήπως ζούμε σε έναν κομμουνιστικό κόσμο;

Posted on: 06/09/2011

Στο ηλεκτρονικό, πλέον, περιοδικό για το βιβλίο Bookpress, και συγκεκριμένα στη στήλη της Pillow Book(s), μπορεί να διαβάσει σήμερα την άποψη της Σώτης Τριανταφύλλου τόσο για τον Χριστιανισμό, όσο και για τον Κομμουνισμό, τους οποίους σχεδόν ταυτίζει –τουλάχιστον τις πρακτικές τους– σε σημείο που ένας αναγνώστης να απορεί μήπως ζει σε μια Κομμουνιστική ή μια φανατικά Χριστιανική κοινωνία την οποία θα πρέπει να αλλάξει. Αφού από όσο ξέρω δεν ισχύει αυτό, τότε μάλλον υπάρχει ένας τεράστιος φόβος επικράτησης του κομμουνισμού, ο οποίος θα πρέπει να εκπέσει όχι μόνο στην Ιστορία, αλλά τουλάχιστον στη μνήμη μας σε κάτι φοβερό και τρομερό που πρέπει να το γλιτώσουμε οπωσδήποτε. Άλλωστε τα εγκλήματα του κομμουνισμού έχουν ήδη εξισωθεί με τα εγκλήματα του ναζισμού τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις βαθύτατα αντικομμουνιστικές ΗΠΑ. Είμαστε τόσο κοντά σε μια νέα επικράτηση του κακού κομμουνισμού και δεν το ξέρουμε; Μάλλον ναι, αν κρίνουμε τόσο από το κείμενο της Σώτης όσο και από τα κείμενα διαφόρων Μανδραβέληδων  που κρίνουν την Αριστερά ως υπεύθυνη για όλα τα δεινά του κόσμου.

Το κείμενό της ξεκινά με την αναφορά στην ευκολία «με την οποία ενωνόμαστε με το πλήθος συμμετέχοντας σε άσκεπτες ή και φανατικές εκδηλώσεις» και η οποία «αποδίδεται στο χριστιανικό πνεύμα που, στην πορεία του 20ού αιώνα, μετασχηματίστηκε σε αριστερό». Εκτός του ότι πρόκειται για μια χονδροειδή εξειδίκευση του φαινομένου της λειτουργίας του όχλου ή της μάζας, η οποία πάντα και παντού παρασυρόταν προς άσκεπτες ή φανατικές εκδηλώσεις είτε από δεινούς ρήτορες, σοφιστές ή τρομολάγνους, η Σώτη αποδίδει στον κομμουνισμό κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον χριστιανισμό, πέραν της αγάπης για τον πλησίον. Δεν νομίζω πουθενά στον κομμουνισμό να απαξιώνεται το παρόν για χάρη του μέλλοντος – αυτό είναι χαρακτηριστικό των Μνημονίων για ένα καλύτερο μέλλον. Αντίθετα, σε όλες τις αποτυχημένες προσπάθειες εφαρμογής του κομμμουνισμού, οι αλλαγές αφορούσαν στο εδώ και τώρα που θα προσφέρουν ένα δικαιότερο παρόν (και μέλλον αναγκαστικά) στις κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτό μάλιστα έγινε εις βάρος της εκάστοτε θρησκείας μεταφέροντας τη λογική τού ότι δεν πρέπει να περιμένουμε για τη Δευτέρα παρουσία ή τη μεταθανάτιο δικαίωση, αλλά ξεφορτώντας τον άνθρωπο από τα βαρίδια της αμαρτωλής ψυχής του, τον καλούσαν να δράσει επαναστατώντας απέναντι σε θρησκείες, εξουσίες και πλουσίους. Τόσο ο κομμουνισμός, όσο και ο καπιταλισμός βασίζονται σε μια υλική κοινωνία και κάνουν οικονομικές ερμηνείες του κόσμου. Γιατί λοιπόν αυτή η ταύτιση;

Δεν μπορώ βέβαια να μην συμφωνήσω μαζί της στα του Κόμματος και της αυταρχικής επιβολής του σε κάθε πτυχή της ζωής των πολιτών – είναι πολλά τα παραδείγματα ακόμα και στο ελληνικό αντίστοιχο Κόμμα. Αλλά μοιάζει να ξεχνά, πέραν της Ιεράς Εξέτασης και των βασανιστηρίων των κομμουνιστικών κρατών που τόσο απορρίπτει μετά βδελυγμίας, τις καθημερινές ειδήσεις και γεγονότα που αποδεικνύουν τη ζωώδη αφοσίωση σε τέτοιες μεθόδους από τα δυτικά «φιλελεύθερα» καθεστώτα: το Γκουαντάναμο ακόμα υπάρχει, τα πειράματα σε πολίτες της Γουατεμάλας που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα υπήρξαν, οι απαγωγές από δημοκρατικές κατά τα άλλα χώρες και οι εξαφανίσεις πολιτών στα πλαίσια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας είναι γεγονός, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους και μη συνεχίζονται, ακόμα και η χρήση ψυχοφαρμάκων για ανακρίσεις στην εγχώρια τρομοκρατία έχουν καταγραφεί. Αυτά δεν αποτελούν μορφές βίας και ανελευθερίας, αλλά και τρόπους κατακριτέους για την επιβολή της οικονομικής χούντας την οποία βιώνουμε;

Μήπως ξεχνά η Σώτη το γεγονός του μαζικού βασανισμού με 3000 ασφυξιογόνα και δακρυγόνα, με τη συνοδεία απίστευτης αστυνομικής βίας, χιλιάδων διαδηλωτών το καλοκαίρι που μας πέρασε; Μήπως ξεχνάει ότι οι εξουσιαστές κυκλοφορούν ελεύθεροι ενώ παιδιά (αν θέλει έστω και πλανεμένα μιας και επέλεξαν την βίαιη αντίδραση με γκαζάκια και κατσαρόλια) εικοσάχρονα θα περάσουν μια ζωή στη φυλακή; Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ζήτησαν συγνώμη για τα βασανιστήρια στη Γουατεμάλα ή για τον βομβαρδισμό του Ιράκ που βασίστηκε σε ψέματα περί όπλων μαζικής καταστροφής δεν τις κάνει όμοιες με την Ιερά εξέταση ή τα γκούλαγκ των Σοβιετικών; Γιατί τόσο μένος για τους κομμουνιστάς και όχι για τους σύγχρονους βασανιστές και φασίστες του καπιταλισμού;

Κάνοντας μια χρονική αναδρομή η συγγραφέας καταλήγει στο συμπέρασμα πως οι Κομμουνιστές και οι Χριστιανοί είναι της λογικής «Πολεμήστε την καταπίεση αλλά αλίμονό σας αν πέσετε στα χέρια των καταπιεσμένων!» η οποία όπως η ίδια παραδέχεται είναι επαναλαμβανόμενη σε όλες τις επαναστάσεις του κόσμου. Μα μόνο στις επαναστάσεις είναι επαναλαμβανόμενη καλή μου Σώτη; Όπου δεν υπάρχει επανάσταση δεν ισχύει το ίδιο; Ή μήπως δεν ισχύει στις αντεπαναστάσεις; Ή ακόμα χειρότερα στις περιπτώσεις που οι επαναστάσεις αποτυγχάνουν – βλέπε Παρισινή Κομμούνα– το καθεστώς, και όχι οι δυνάμεις της επανάστασης, δεν ξεσπά με εκδικητική μανία στους επαναστατούντες; Στον ελληνικό εμφύλιο δεν υπήρξαν αγριότητες και από τις δυο πλευρές αλλά και με τους νικητές να συνεχίζουν για πολλά χρόνια την βία, την καταπίεση και τον κοινωνικό αποκλεισμό στους ηττημένους (συμπτωματικά κομμουνιστάς);

Δυστυχώς η Σώτη κάνει αρκετά άλματα λογικής, αλλά και πολλές εκπτώσεις στην κοινή γνώση της ιστορίας, τόσο του ανθρώπου, όσο και της Ευρώπης. Για παράδειγμα αναφέρει πως ο δυτικός πολιτισμός απέκτησε την επιθετικότητα που τον χαρακτηρίζει λόγω του χριστιανισμού και την προσπάθειας φίμωσης του «διαφορετικού». Όμως είναι πασίγνωστο πως στην Ελλάδα (κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού;) οι κατά τα άλλα αδελφές πόλεις συναγωνίζονταν λυσσαλέα και πολεμούσαν η μια την άλλη σχεδόν ασταμάτητα. Αλλά ακόμα και αν θεωρήσει κανείς Ανατολή την Ελλάδα, στα εδάφη της δυτικής Ευρώπης οι λεηλασίες, οι μετακινήσεις πληθυσμών, οι αγριότητες και τα ξεκληρίσματα ήταν καθημερινότητα, τόσο από «δυτικούς» όσο και από άλλους ξενόφερτους λαούς, χωρίς να υπάρχει μάλιστα η έννοια του ελέους ή του περίφημου ασύλου του οποίου την κατάργηση φαντάζομαι πως η Σώτη χειροκροτεί. Αν κάποια φυλή επιτιθόταν και επικρατούσε σε κάποια εδάφη, η αμέσως προηγούμενη έκανε επίθεση πιο νότια ή πιο δυτικά για να επιβιώσει και επικρατούσε για να σωθεί. Είναι κρίμα κάποιος να διαστρεβλώνει την ιστορία για να αποδείξει αυτό που θα μπορούσε να στηρίξει την άποψή του και ελπίζω πως δεν έγινε εκ του πονηρού.

Προχωρώντας το κείμενό της, αποδομεί σε μία παράγραφο την ύπαρξη δυνάμεων που θα ήθελαν μέσω της αγάπης να επιβάλλουν το όραμά τους, γενικεύοντας πως πάνω κάτω όλοι οι χριστιανοί –αλλά μάλλον και οι «αγνοί» κομμουνιστές– είναι ίδιοι και τελικά σκοτώνουν «από αγάπη», υποχρεώνοντας τους πολίτες να αφομοιώσουν το όραμα του κομμουνισμού ή του χριστιανισμού αντίστοιχα. Γιατί όμως και σε αυτή την περίπτωση παραβλέπει πως ο καπιταλισμός έχει τα δικά του όπλα προπαγάνδας και επιβολής (αλλαγής και επιρροής συνειδήσεων); Ο βομβαρδισμός καταναλωτικών μηνυμάτων από άκρη σε άκρη, από οθόνη σε ραδιοφωνικό δέκτη, από ιντερνετικές οδούς ή και από επιθετικές πολιτικές διαφήμισης στο δρόμο (σαν άλλους ιεχωβάδες) ή στο τηλέφωνο, η σχεδόν επιβλητική φωνή των ηθοποιών να πάρουμε δάνεια, να αγοράσουμε, να στηρίξουμε το χρηματιστήριο, να βάλουμε πλάτη, να είμαστε «όπως πρέπει», δεν είναι προσπάθεια να διαπαιδαγωγηθούν οι πολίτες στα πλαίσια του κράτους και της αγοράς; Δεν αντιμετωπίζεται με χλεύη κάποιος που δεν έχει ολοκαίνουργιο αμάξι, σπίτι ή καλή δουλειά; Δεν οδηγούνται άνθρωποι σε περιθωριοποίηση επειδή στην προσπάθειά τους να τα «καταφέρουν» απέτυχαν και έγιναν απόβλητοι στις κοινωνίες τους; Η μανία για περισσότερο πλούτο πάση θυσία δεν οδηγεί σε αλλοτριωμένους και επιφανειακούς ανθρώπους; Η παρακολούθηση των πάντων με το επιχείρημα της ασφάλειας, το φακέλωμα του DNA, οι ασφαλίτες που γεμίζουν τις πορείες, η παρακολούθηση των κινητών ακόμα και πρωθυπουργών δεν είναι ίδια λογική με την χαφιεδοποίηση των πολιτών από τη Στάζι; Μόνο που τώρα γίνεται από το κράτος και την τεχνολογία και δεν χρειάζονται πολλά έμψυχα όντα, αλλιώς νομίζω πως ξέρεις πώς θα επιβαλλόταν και ας μην θέλεις να το παραδεχτείς.

Αντιγράφω όπως ακριβώς είναι στο κείμενο: «Ο χριστιανισμός – όπως ο κομμουνισμός- μοιάζει λοιπόν μ’ έναν εκβιασμό. Από τη μια ο Κύριος, από την άλλη το Κόμμα, θέλουν να μας σώσουν – και μάλιστα με σκληρές και αιματηρές θυσίες. Η θυσία του Χριστού καθιστά απαράδεκτη την αδιαφορία όσων δεν πιστεύουν, όπως και το «λάθος» των αλλοθρήσκων: εφόσον η αποκάλυψη έγινε, πώς οι άνθρωποι επιμένουν να μη θέλουν να σωθούν; Η βία του θείου δώρου φαίνεται συντριπτική». Γιατί μόλις το διαβάζω αυτό στο μυαλό δεν μου έρχεται ο ανύπαρκτος κομμουνισμός αλλά η σωτηρία της τρόικας και του ΔΝΤ; Γιατί όποιος έχει αντίθετη άποψη από τις φιλελεύθερες οικονομικές επιταγές είναι κατευθείαν γραφικός και λαϊκιστής; Γιατί Σώτη δεν βγαίνεις να κράξεις και τις άνωθεν αλήθειες που επιβάλλονται τόσο στους Έλληνες όσο και στους υπόλοιπους ευρωπαίους; Γιατί δεν βγαίνεις να πεις πως είναι τόσο βάναυσο, και σχεδόν χριστιανικό ή ακόμα και κομμουνιστικό, να εκβιάζουν έναν ολόκληρο λαό με το «μέτρα ή χρεοκοπία» και εκρήγνυσαι μόλις διαβάζεις «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»;

Παρακάτω, κατακρίνοντας την προσπάθεια του χριστιανισμού και του κομμουνισμού να ενώσει με την θρησκεία ή την ιδεολογία αντίστοιχα το σύνολο του κόσμου, υπεραμύνεσαι το δικαίωμα κάποιων να μένουν διαφορετικοί και να κάνουν αυτό που θέλουν είτε είναι σχισματικοί είτε αιρετικοί είτε απλά διαφωνούντες. Γιατί αυτό το αίτημα να αναγνωρίζεται και να μην αναγνωρίζεται η διαφωνία χιλιάδων ανθρώπων με τις αποφάσεις που παίρνουν οι κυβερνήσεις στο όνομα της δημοκρατίας; Χρησιμοποιείς στο κείμενό σου ακόμα και την Ρόζα Λούξεμπουργκ για τις αναφορές της στον χριστιανισμό μην αναφέροντας τίποτα από όσα συνολικά πίστευε και  η οποία υποστήριζε την κατάργηση της κληρονομιάς αλλά και το δικαίωμα του λαού να ανακαλεί τους εκπροσώπους του αν αυτοί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Δικαίωμα που στην δυτική δημοκρατία όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά ακόμα κι αν εκατομμύρια λαού βγαίνουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν, παραπέμπονται αυτοκρατορικά στις επόμενες εκλογές (στις οποίες μπορεί να μη ζουν καν ή να έχουν χάσει τα πάντα).

Νομίζω πως αν καθίσω θα μπορώ να γράφω για μέρες επιχειρήματα που να αντικρούουν ορισμένες από τις απόψεις της Σώτης γι’ αυτό μάλλον δεν έχει νόημα. Σίγουρα στο κείμενό της υπάρχουν πολλά σωστά λεγόμενα, τόσο για τον χριστιανισμό όσο και για τον κομμουνισμό, όπως σαφώς υπάρχει μια αρρωστημένη αίσθηση «ορθοδοξίας» στο ΚΚΕ και κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να την παραβλέψει. Αλλά πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω και να καταλάβω γιατί ένας πνευματικός άνθρωπος έχει συνέχεια την ανάγκη να κατακεραυνώνει τον κομμουνισμό ο οποίος δεν υφίσταται. Συμπεραίνω δυστυχώς με θλίψη πως όσοι διαφωνούν με τον κομμουνισμό σαν θεωρία και σαν πράξη, έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους πως ο Έλληνας, σαν ημιμαθής, έχει ταυτίσει την Αριστερά με τον κομμουνισμό, ενώ υπάρχουν πολλές πτυχές και μορφές της που ουδεμία σχέση έχουν με σταλινικές λογικές και πρακτικές (από αναρχοαριστερές που επιζητούν την κατάλυση κάθε κρατικής οντότητας στο ένα άκρο ή άλλες περισσότερο παρεμβατικές – παρόλο που έχω την αίσθηση πως θεωρητικά τουλάχιστον κατά τον Μαρξ, το κράτος πρέπει να καταλυθεί μόλις επικρατήσει πλήρως το προλεταριάτο) . Αυτό που κάνει η Σώτη, και πολλοί άλλοι, είναι να στοχεύουν τον κομμουνισμό γιατί είναι ένας εύκολος αντίπαλος (ειδικά όταν η Παπαρήγα και ο Ριζοσπάστης εκφράζονται με σταλινικές ορολογίες) αλλά ουσιαστικά να πετυχαίνουν την Αριστερά στο σύνολό της για να την αποδυναμώσουν εμφανίζοντας την επικρατούσα νεοφιλελεύθερη πολιτική και ιδεολογία ως μονόδρομο. Η Σώτη παρόλο που είναι κοσμοπολίτισσα και υποστηρίζει την φιλελεύθερη έκφραση απόψεων (δυστυχώς το ΚΚΕ δεν το κάνει) πολλές φορές αντιδρά συντηρητικά –ιδιαίτερα με το Ισλάμ και τους μετανάστες– και ίσως αυτό να είναι ένα σημάδι της ηλικίας των ανθρώπων. Νέοι μπορούμε να κάνουμε σχεδόν τα πάντα και μόλις μεγαλώνουμε να καταδικάζουμε οτιδήποτε έχουμε ήδη κάνει, όπως εγώ χθες το βράδυ ζήτησα στη μία τη νύχτα από ένα ζευγάρι παιδιών να σταματήσουν να παίζουν κιθάρα στο μπαλκόνι (ενώ πριν 15 χρόνια ήμουν εγώ που δεν άφηνα τους άλλους να κοιμηθούν).

Είχα κάποια στιγμή γράψει μια κριτική στο περιοδικό Bookmarks για το βιβλίο της Σώτης «Ο χρόνος πάλι», το οποίο μου άρεσε πολύ, αλλά και τότε είχα σημειώσει πως «Η Τριανταφύλλου, στην άλλη πλευρά, είναι απόλυτα συναισθηματική και όλο το βιβλίο αποπνέει μια τρυφερότητα και μια ευγένεια – εκτός από τα σημεία όπου πρωταγωνιστούν οι γονείς και η Αριστερά και η πικρία παίρνει τη θέση τους», αλλά μάλλον στην πικρία θα έπρεπε να συμπληρώσω και την οργή, που για μένα είναι πραγματικά ανεξήγητη παρόλο που την Σώτη την εκτιμώ.

Advertisements

5 Σχόλια to "Σώτη (Τριανταφύλλου), μήπως ζούμε σε έναν κομμουνιστικό κόσμο;"

Γιατί η Σώτη έχει πάψει να είναι πνευματικός άνθρωπος.
Εγώ έχω πάψει να την εκτιμώ, αν και μέχρι το Άλμπατρος και το Λίγο από το αίμα σου, την θαύμαζα παθολογικά.
Το Εργοστάσιο των μολυβιών είναι μακράν ανάμεσα στα 10 αγαπημένα μου βιβλία.
Ας πάψει να ξοδεύεται.

Χαρά στο κουράγιο σου. Σώτη. Μετριότατη ως συγγραφέας, αστεία ως «κοινωνιολόγος», εμμονική (με όρους ψυχολογίας) ως «πολιτικός αναλυτής». Δεν αξίζει τον κόπο…

Δεν ξέρω αν ζούμε σε κομμουνιστικό κόσμο, πάντως, ζούμε σίγουρα σε έναν φανατισμένο και απαίδευτο κόσμο. Ο φανατισμός ενυπάρχει και στον Κομμουνισμό, όπως άλλωστε και στην θρησκεία. Αλλά αυτό δεν είναι καινούριο, δυστυχώς. Και, κατά την γνώμη μου, σε αυτό αναφέρεται η κα Τριανταφύλλου. Αναφορικά με την λογοτεχνική της αξία, είναι πολύ δύσκολο σε ένα βουκολικό έθνος με μέτρια στην καλύτερη περίπτωση, λογοτεχνία, να γίνει κατανοητό το αστικό μυθιστόρημα.
Πάντως, ενδιαφέρον το κείμενο στο blog σας.

Δεν αμφισβήτησα τη λογοτεχνική της αξία σε καμία περίπτωση. Αναφέρθηκα μόνο στο συγκεκριμένο κείμενό της για τον Κομμουνισμό.

Συγγνώμη, το δεύτερο τμήμα του σχολίου μου δεν αφορούσε το κείμενό σας. Αφορούσε τα δύο προηγούμενα σχόλια. Ίσως έπρεπε να το διαχωρίσω καλύτερα ή να είμαι πιο συγκεκριμένος. Άλλωστε, το κείμενό σας, πραγματικά, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον.
Keep up the good work!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,307 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

Αρέσει σε %d bloggers: