Μόλις ξύπνησα…

Ο σύγχρονος Καιάδας του φιλελευθερισμού

Posted on: 10/10/2011

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν μια απλή σύμπτωση. Μόλις είχα παρακολουθήσει την ταινία του Anders Ronnow Klarlund «Πώς να ξεφορτωθούμε τους άλλους» (Δανία, 2008) και την επόμενη μέρα βρίσκω στο mailbox ένα κειμενάκι του Νικόλα Σεβαστάκη με τίτλο «Οι Περιττοί και οι Άξιοι». Στο καπάκι διαβάζω το κείμενο του ΚΙΜΠΙ «Η πίτα του Μάλθους» και πριν προλάβω να ξεφυλλίσω την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία σκάει στα μούτρα μου το κείμενο του Owen Jones «Βρετανία: Η εργατική τάξη πάει στην κόλαση«. Το μυαλό μου κατευθείαν πηγαίνει σε μια βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του Ζίγκμουντ Μπάουμαν «Ρευστοί καιροί – η εποχή της αβεβαιότητας»(Μεταίχμιο, 2009) που είχα γράψει πριν ενάμισι χρόνο για το Bookmarks, ενώ ξαφνικά έρχεται και η αναλαμπή του Ιδρύματος από τον Σκάι. Πώς συνδέονται όλα αυτά όμως;

  Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή (που μοιάζει όμως πολύ με το παρόν) η δανέζικη κυβέρνηση αποφασίζει να ξεφορτωθεί όλους τους μη παραγωγικούς-διαφορετικούς πολίτες της που αποδεδειγμένα επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Μιλάμε για αλκοολικούς, πόρνες, ανέργους, αναπήρους, μετανάστες, τοξικομανείς και ό,τι άλλο δεν ταιριάζει σε μια παραγωγική φιλελεύθερη οικονομικά κοινωνία. Τους μαζεύουν σε προαύλια σχολείων και άλλους χώρους ώστε να τους ανακρίνουν και, με συνοπτικές διαδικασίες, να τους εξολοθρεύσουν κυριολεκτικά. Μάλιστα στις ανακρίσεις, αναλύουν όλο το ιστορικό τους, το κατά πόσο δεν τηρούσαν τις υποχρεώσεις τους, το πόσα χρήματα έχει πάρει ο καθένας από το κράτος και άλλα σχετικά οικονομικά δεδομένα που είναι πολύ γνώριμα στην Ελλάδα των δύο τελευταίων χρόνων. Η εμπνεύστρια του νόμου, γόνος καλή οικογενείας και αγανακτισμένη με όσους καταβρόχθισαν τους πόρους του κράτους, καταλαβαίνει κατόπιν εορτής τι πρόκειται να επακολουθήσει και αποφασίζει να σώσει αυτούς που με τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης (έτσι λέγονται τα κριτήρια για όσους θα εξαφάνιζαν οι δυνάμεις καταστολής) θα έπαιρναν το δρόμο της ανάκρισης. Βέβαια, ο κύβος είχε ήδη πέσει και το ποτάμι δεν γύριζε πίσω.

Μιλάμε για μια ακραία λύση που όμως, με τα σημερινά δεδομένα δεν θα πρέπει να μας φαίνεται τόσο ακραία. Ο κλινικός θάνατος δεν απέχει τόσο από τον ψυχικό θάνατο που έχει ήδη φέρει στην Ελλάδα και στον κόσμο όλο, η ανισοκατανομή της πίτας, αλλά και η περικοπή των επιδομάτων και των παροχών πρόνοιας. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα ένα πολύ σημαντικό ποσοστό (της τάξεως του 20-25%) των ανέργων που έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση, έχει τάσεις και σκέψεις αυτοκτονίας. Η μελαγχολία αγγίζει τους μισούς ήδη. Και τα χειρότερα, όπως τουλάχιστον μας απειλούν οι κυβερνώντες, δεν έχουν έρθει ακόμα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε σαν σωστοί πολίτες είναι να θυσιάσουμε το καθετί για να επιβιώσουμε. Στην ταινία χρησιμοποιούνται τρόποι ανάκρισης που φέρνουν τα θύματα στην κατάσταση του θύτη (απέναντι στο κράτος και στους συμπολίτες τους) ενεργοποιώντας τους περιβόητους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προσπαθούν κάθε μέρα να ενεργοποιήσουν τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (π.χ. η ταλαιπωρία των πολιτών από τις απεργίες των Μέσω Μαζικής Μεταφοράς, από την απεργία των ταξί, από τις απεργίες των σκουπιδιάρηδων, από τις απεργίες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, από τις απεργίες της ΔΕΗ, κ.τ.λ.).

Έναν παρόμοιο τρόπο ενοχοποίησης χρησιμοποίησε και ο χοντρόπετσος υπουργός με το γνωστό «Μαζί τα φάγαμε», τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί και η καθεστωτική δημοσιογραφική ομάδα των μανδραβέληδων και δυστυχώς τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί και η νέα σατιρική σειρά του ΣΚΑΪ με τον τίτλο «Το Ίδρυμα». Το Ίδρυμα υπόσχεται -μεταφορικά- να μας φέρει στον ίσιο δρόμο. Χρησιμοποιεί καρικατούρες του Έλληνα και πάντα στη χειρότερή του έκδοση. Από τον Έλληνα που παραβαίνει τον κάθε νόμο σαν ουρακοτάγκος ανεπίδεκτος μαθήσεως, ως τον Έλληνα που τεμπελιάζει, περιμένει το θαύμα και το μάννα εξ’ ουρανού χωρίς να κάνει τίποτα, τον Έλληνα που τα παίρνει και φοροδιαφεύγει κτλ. Ακόμα και για τους φοιτητές που κάνουν κατάληψη προτίμησε να δείξει ένα πρότυπο που καθόλου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Έδειξε έναν νεαρό που είχε γκέι συμπεριφορά και μια κοπέλα που έδειχνε χαζή και επαναλάμβαναν τα ίδια και τα ίδια. Μπορεί εμάς καθόλου να μην μας ενοχλεί ένας γκέι, αλλά στη συντηρητική Ελλάδα, το ότι ο φοιτητής που κάνει κατάληψη ταυτίζεται με γκέι και χαζογκόμενες, δημιουργεί άλλο ένα στερεότυπο – παρόλο που το στερεότυπο μέχρι τώρα ήταν πως τις καταλήψεις τις κάνουν οι αριστεροί, άπλυτοι και αδιάφοροι φοιτητές. Δεν πρέπει πάντως να ξεχνάμε πως όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν βαθμό, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε πως είμαστε όλοι αγγελούδια και πως ακόμα κι αν στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα δεν μας φαίνεται αστείο το Ίδρυμα, πολλοί Έλληνες κωμικοί έχουν χρησιμοποιήσει τα ίδια μέσα σε σάτιρα και επιθεωρήσεις και παλιότερα και πιο πρόσφατα. Στη δανέζικη ταινία το κράτος λαμβάνει άμεσα μέτρα εξόντωσης, στην ελληνική σειρά έρχεται το Ίδρυμα για να συνετίσει τους αμόρφωτους και άχρηστους Έλληνες.

Διαβάζοντας το κείμενο της ελληνικής έκδοσης της Le Monde Diplomatique για την βρετανική εργατική τάξη και τα γεγονότα των πρόσφατων ταραχών, βλέπουμε κάποιες παρόμοιες αναγνώσεις. Ο Owen Jones παραθέτει τα λόγια ενός επιφανούς δεξιού δημοσιογράφου: «Κάτι που αποκαλούνταν ευυπόληπτη εργατική τάξη έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Εκείνο που οι κοινωνιολόγοι αποκαλούσαν εργατική τάξη, στις μέρες μας συνήθως δεν εργάζεται καθόλου, αλλά συντηρείται από το κράτος πρόνοιας», γεγονός που δείχνει πόσο έχει διαβρωθεί από τα ΜΜΕ αλλά και από τον καπιταλισμό η έννοια της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης αξίας. Μέσα στα πολλά αποκαλυπτικά όμως της ανάλυσης του Owen, τονίζει και τα παρακάτω που έχουν εξαιρετική σημασία, η οποία επιμελώς αποκρύπτεται από τα ΜΜΕ: «Είναι εύκολο να εξοργίσεις όσους είναι σε χαμηλά αμειβόμενες άχαρες δουλειές, με ισχυρισμούς ότι υπάρχουν απατεώνες που παίρνουν επιδόματα για να ζουν χωρίς να δουλεύουν – ακόμη και σε μια χώρα όπου οι σχετικές με την πρόνοια δαπάνες κοστίζουν 1,2 δις λίρες στερλίνες, έναντι των 70 δις της φοροδιαφυγής, κυρίως εκ μέρους των μεγάλων επιχειρήσεων. Όμως αυτές οι ταραχές θα προκαλέσουν ακόμα βαθύτερους διχασμούς στις κοινότητες της εργατικής τάξης, αποσπώντας την προσοχή από τα ολοένα διογκούμενα πακέτα αμοιβών των πλουσίων».

Οι αναγωγές στα ελληνικά πράγματα μπορούν να γίνουν με το φορολογικό σχέδιο που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Αφού πρώτα όλοι κατηγορούμαστε για φοροδιαφυγή, έρχεται να κουτσουρευτεί κάθε έννοια κράτους πρόνοιας, κουτσουρεύονται τα επιδόματα και οι φοροαπαλλαγές ακόμα και σε σημαντικά πράγματα όπως οι ιατρικές δαπάνες. Ταυτόχρονα φορολογούνται ακόμα και τα επιδόματα ανεργίας, ενώ η επιπλέον φορολογική επιβάρυνση είναι σχεδόν ίδια σε ένα εισόδημα της τάξεως των 8000 ευρώ όσο και σε ένα ετήσιο εισόδημα των 200.000 ευρώ! Για να γίνει όμως αυτό αποδεκτό, θα πρέπει όλοι να έχουν πειστεί πως όλοι κλέβουμε, πως δεν μπορούμε να έχουμε ένα σπάταλο κράτος και άλλα τέτοιες καραμέλες. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει η κυβέρνηση πως θα πληρώσουμε όλοι ενώ όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν γίνονται παρίες σε συγγενείς τους, μελαγχολούν, αυξάνονται οι άστεγοι και οι άνεργοι ιλιγγιωδώς και σε τελική ανάλυση οι απόβλητοι της κοινωνίας, όπως τους χαρακτηρίζει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν περιθωριοποιούνται και γίνονται άνθρωποι φαντάσματα. Από τους μετανάστες που έφυγαν από χώρες που οι δυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις διέλυσαν και πλέον δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω, μέχρι και τους δικούς μας μορφωμένους νέους που πλέον δεν χρειάζονται στην χώρα που βρίσκεται σε ύφεση. Πρέπει τώρα κι αυτοί να γίνουν μετανάστες ή να εργαστούν σε κάποια άσχετη με την επιστήμη τους εργασία και κάποια μέρα να βρεθούν σε αυτό το διάκενο του τόπου και του χρόνου – παρόμοιο με αυτό που βρέθηκε ο Τομ Χανκς στην ταινία The Terminal, όχι για κάποιους μήνες αλλά για πάντα.

Ο ΚΙΜΠΙ στο τελευταίο του άρθρο αναφέρει πως: «Υπήρξε ένας άνθρωπος που από την πρώτη ακμή του καπιταλισμού, στα τέλη του 18ου αιώνα, αμφισβήτησε τη γραμμική σχέση προόδου – μεγέθυνσης – ευημερίας στον γενναίο, νέο κόσμο της αγοράς και του κέρδους. Ο Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους αντιπαράθεσε στην αισιοδοξία των φιλελεύθερων οικονομολόγων και στον «Πλούτο των εθνών» του Άνταμ Σμιθ το δυσοίωνο όραμά του για τη φτώχεια των εθνών. Στο έργο του «Δοκίμιο για την αρχή του πληθυσμού» εξέθεσε τη γενική ιδέα του ότι επειδή ο πλούτος των εθνών, η παραγωγή τροφίμων και πρώτων υλών αυξάνεται με αριθμητική πρόοδο, ενώ ο πληθυσμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, το σύστημα «στομώνει». Αδυνατεί να θρέψει όλους τους ανθρώπους. Αλλά, ευτυχώς, έλεγε ο Μάλθους, έρχονται οι τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης, ο πόλεμος, οι αρρώστιες, το έγκλημα και η ανηθικότητα, και διορθώνουν την ανισορροπία, «καθαρίζοντας» όσους περισσεύουν. Κατά προτίμηση, τους «υπανθρώπους» του πληθυσμού: τους φτωχούς, τους αμόρφωτους, τους μαύρους…». Και συνεχίζει περιγράφοντας γλαφυρά τα παραπάνω αφού πρώτα μας ενημερώσει πως η πίτα παραμένει η ίδια για το προνομιούχο 1% του πληθυσμού: «Οι άνεργοι περισσεύουν, καθώς τα επιδόματα μπαίνουν στη λαιμητόμο της λιτότητας. Το ίδιο κι όσοι αδυνατούν να παρακολουθήσουν τον μαραθώνιο της διά βίου κατάρτισης και επανακατάρτισης, να προλάβουν το τεχνολογικό σπριντ των επιχειρήσεων. Περισσεύουν κι οι φτωχοί, καθώς τα προνοιακά επιδόματα μπαίνουν στο εργαστήριο του «εξορθολογισμού», με τάση να καταργηθούν, γιατί συντηρούν «τεμπέληδες» και «νωθρούς» ανθρώπους. Περισσεύουν κι οι ηλικιωμένοι, που έχουν την επιλογή ή να δουλεύουν μέχρι βαθέος γήρατος ή να πέσουν στον Καιάδα ενός ισχνού συνταξιοδοτικού συστήματος. Περισσεύουν κι οι νέοι, που, αφού δεν τους χωράει η Ελλάδα ή η Ευρώπη, καλό θα είναι να μεταναστεύσουν στους νέους αναπτυξιακούς παραδείσους που ανακαλύπτει το κεφάλαιο. Περισσεύουν ολόκληρες χώρες που πνίγονται σε ωκεανούς χρεών προς τη διεθνή τοκογλυφία και πρέπει να υπάρχουν όσο να τα αποπληρώνουν, σε χρήμα ή σε είδος, κουρεμένα ή ακούρευτα. Περισσεύει και η εθνική κυριαρχία, μια επικίνδυνη ελευθερία σε χώρες επιρρεπείς σε δημοσιονομικές ανισορροπίες και ελλείμματα. Περισσεύει και η δημοκρατία, μια περιττή πολυτέλεια για κοινωνίες που αδυνατούν να τη συγχρονίσουν στις ανάγκες των αγορών. Περισσεύουν ακόμη και ολόκληρες ήπειροι, όπως η Αφρική, με δεκάδες χώρες εκτός αναπτυξιακού άτλαντα, σ’ έναν αργό θάνατο από πόλεμο, αρρώστια, εγκληματικότητα και ανηθικότητα. Γιατί, οι κατά Μάλθους Τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης επιστρατεύονται κι αυτή τη φορά για να υπηρετήσουν το νέο σχέδιο καπιταλιστικής «προόδου» και ανακατανομής της πίτας σε όλο και λιγότερους δικαιούχους».

Την επόμενη μέρα δημοσιεύτηκε και το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη στο ίδιο μήκος κύματος: «Η ελλειμματική ζωή οφείλεται, λοιπόν, στους πλεονάζοντες. Όπως η καταβύθιση του κόσμου της εργασίας χρεώνεται στους απαράσκευους και στους ανεπρόκοπους. Κοντολογίς, ο μηδενισμός οφείλεται στα μηδενικά και η ακρίβεια στους «τσαμπατζήδες»: αυτή η βαθιά πρωτόγονη «σκέψη» επιστρέφει από τους καιρούς του Χέρμπερτ Σπένσερ και τα εγχειρίδια των βικτωριανών αστών για τις επικίνδυνες τάξεις, αυτή η σκέψη-κάτεργο φαίνεται να εμπνέει για τα καλά τους συστημικούς λόγους του έτους 2011» και «Η ωμότητα επιστρέφει. Χωρίς φυσικά να έχει φύγει πραγματικά ποτέ. Επιστρέφει ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας.» Μετά από όλα αυτά κλείνει το κείμενό του παρατάσσοντας μια δυνατή λύση: «Ο αντιδημοκράτης Νίτσε στον καιρό του το είχε καταλάβει: ο σοσιαλισμός, έλεγε, είναι μια «αντι-φύση», συνιστά, με έναν τρόπο, τη συνηγορία των «αποτυχημένων». Το έλεγε για να κατακεραυνώσει τον αντίπαλο σήμερα όμως μπορούμε να δώσουμε ένα άλλο νόημα σε αυτή τη σκανδαλώδη συκοφαντία. Να πάρουμε πάνω μας τη ρετσινιά εξηγώντας σε όλους τους τόνους ότι η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων». Η αξιοπρέπεια των ανθρώπινων προσώπων είναι το ηθικοπολιτικό θεμέλιο μιας διαφορετικής ορθολογικότητας, ενός εγκάρδιου κοινωνικού Λόγου που καμιά σχέση δεν έχει φυσικά με την περιβόητη κοινή λογική των επιφυλλιδογράφων μας…».

Είναι σαφές πως με όλα τα παραπάνω έχουμε μια λεπτομερή περιγραφή της εξαθλίωσης του περιθωρίου και όσων δεν χωρούν στην κοινωνία μας. Είναι σαφής και η μανιώδης προσπάθεια που γίνεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης να μας πείσουν ότι αν προσπαθήσουμε πολύ και σωστά θα τα καταφέρουμε. Είναι όμως και σαφές, στις χιλιάδες ανθρώπων που δουλεύουν δωδεκάωρα σε κάθε γωνιά του κόσμου ότι δεν έχουν δοθεί ίσες ευκαιρίες, ότι δεν είναι δυνατό σε έναν τόσο άνισο κόσμο να δοθούν και ότι αν δεν φροντίσουμε για τους αδύναμους τότε ο επόμενος κρίκος θα είμαστε εμείς, είτε άμεσα σαν μη προνομιούχοι, είτε δεχόμενοι την οργή του εξαθλιωμένου πλήθους. Αν κάποιος σήμερα δεν κλέψει, δεν έχει γνωριμίες, δεν κάνει δουλειές κάτω από το τραπέζι και δεν έχει τύχη να κάνει τη σωστή κίνηση τη σωστή στιγμή, δεν πρόκειται να γίνει πλούσιος. Αν δεν θέλουμε να αφήσουμε τις ζωές μας στην τύχη ή στην μπαγαποντιά, τότε οφείλουμε να υπερασπιστούμε και το κράτος πρόνοιας και τα επιδόματα και τους συνανθρώπους μας. Το κέρδος θα είναι τόσο ποιοτικό όσο και οικονομικό. Όσο στύβουμε τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα, τόσο θα οδηγούνται περισσότεροι άνθρωποι στο περιθώριο. Κάποια στιγμή, το περιθώριο θα είναι αυτό το 1%, και ποιος το σώζει κι από το στόμα κι από την οργή των πεινασμένων.

Advertisements

9 Σχόλια to "Ο σύγχρονος Καιάδας του φιλελευθερισμού"

Η απάντηση είναι το εναλλακτικό νόμισμα, η αλληλέγγυα οικονομία και οι Οικοκοινότητες!

Eυχαριστώ για τις αναφορές στο κείμενό μου και για τον ωραιο τρόπο που το ενσωματώνετε στο άρθρο για το σύγχρονο καιάδα του φιλελευθερισμού. Μουσικά και πολιτικά είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος!
Νικόλας Σεβαστάκης

Εγώ ευχαριστώ για την συνεχή τροφή για σκέψη. Το κείμενό σας για τους Bobos της Ελλάδος εξαιρετικό επίσης.

[…] Αναδημοσιευση απο το ενδιαφερον ιστολογιο Μολις ξυπνησα […]

Έξοχο κείμενο! Πραγματικά χαίρομαι που σε «βρήκα». Αρθρώνεις άρτια και ξεκάθαρα τις σκέψεις που παίζουν στο μυαλό μου και πολλών φίλων μου… αλλά μόνο 1% το περιθώριο? για παραπάνω το βλέπω…!!

Άψογη ερμηνεία με σεβαστές όλες τις πηγές σου…

[…] Αναδημοσίευση από το blog Μόλις ξύπνησα. […]

[…] Αναδημοσίευση από το blog Μόλις ξύπνησα. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,173 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

  • RT @adiasistos: Σπάει καμία τζαμαρία κι άμα δεν στεναχωρηθείς έντονα είσαι απάνθρωπο τέρας. Βρίζουν θύμα επίθεσης με βιτριόλι κι είναι απλά… 3 months ago
  • RT @papagalizw: Αν η Κούνεβα είχε πάρει 340.000 από το αφεντικό της για να σκάσει δεν θα υπήρχε πρόβλημα για τους σημερινούς κατηγόρους της 3 months ago
  • RT @risinggalaxy: Ελλάδα σημαίνει να ασχολούμαστε με τα λεφτά της Κούνεβα από δωρεές αλλά όχι με το που βρήκε ο Μιχαλολιάκος 400.000 ευρώ κ… 3 months ago
  • Απλά, οι μισοί δεξιοί και φιλελέδες δεν θα 'χαν κανένα πρόβλημα να βιτριόλιαζαν το παιδί τους αν έβαζαν 300 χιλιάρικα στην πάντα #emetos 3 months ago
  • Ευτυχώς που υπάρχει και η @naftemporikigr και δεν έχουμε μονόπλευρη ενημέρωση #not #mitsotakeiko #mas_vlepoun https://t.co/fP69dFgMMe 4 months ago
Αρέσει σε %d bloggers: