Μόλις ξύπνησα…

Το ταξικό μίσος επιστρέφει;

Posted on: 12/10/2011

Κατεβαίνω στον πεζόδρομο να πληρώσω το κινητό που μου είχαν κόψει τις τελευταίες μέρες – μη ρωτήσετε πού βρήκα τα λεφτά, δεν μιλούν για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Κοιτάζω, μα το Oteshop της γειτονιάς μας ήταν κλειστό. Παράξενο, αφού ακόμα δεν είχε πάει δύο η ώρα. Πηγαίνω κοντά και διαβάζω την ανακοίνωση. «Το κατάστημα διακόπτει τη λειτουργία του. Για να εξυπηρετηθείτε πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο κατάστημα Γερμανός στην οδό Φαλήρου, κοντά στην Ακρόπολη». Υποθέτω πως το κλείσιμο του καταστήματος έχει να κάνει με την αναδιάρθρωση που επιβάλλουν οι Γερμανοί της Deutsche Telekom και μάλλον θα έχω δίκιο. Αποφασίζω πως είναι μια καλή ευκαιρία να περπατήσω. Φτάνω εκεί, πληρώνω τον λογαριασμό και περιμένω την επανασύνδεση. Ο καιρός όμορφα συννεφιασμένος. Αποφασίζω να το ρίξω έξω, να αγοράσω μια εφημερίδα και να πιω κι έναν μονό ελληνικό ή να τσιμπήσω τίποτα. Κάθομαι στον πάγκο ενός όμορφου μαγαζιού. Κοιτάζω μια μηλόπιτα πάνω στον πάγκο και ζητώ τον τιμοκατάλογο. Πέντε ευρώ το κομμάτι. Η υπέρβαση σταματά στον σκέτο μονό ελληνικό. Ανοίγω την Ελευθεροτυπία και αράζω ευτυχής, έστω και χωρίς μηλόπιτα.

Μετά από πέντε λεπτά σκάει στο μαγαζί ένας κύριος με κοστούμι, γύρω στα πενηνταπέντε-εξήντα και ρωτά τη σερβιτόρα: Προσφέρετε φαγώσιμα; Εκείνη του λέει βεβαίως και του απαριθμεί το μενού. Εκείνος απαντά, με την εκλεπτυσμένη προφορά του, πως θέλει κάτι ζεστό και όχι κρύο πιάτο. Μετά από τη μικρή τους κουβέντα καταλήγει στο πιάτο του σολομού, χωρίς να κοιτάξει τον τιμοκατάλογο. Αλλά, αν μπορείτε, θα ήθελα να μου ψήσετε και δυο φέτες του τοστ, γιατί θα το ήθελα ζεστό. Α, και ένα ποτήρι κρασί λευκό. Τι κρασιά έχετε; Εκείνη του απαντά και τότε της λέει, φέρτε μου ένα ποτήρι από αυτό που έχετε ανοίξει τελευταίο. Μάλιστα, θα ρωτήσω και θα σας πω πότε το ανοίξαμε. Επιστρέφει και του λέει πως το άνοιξαν χθες το βράδυ. Α, τότε δεν το θέλω. Το κόκκινο πότε το ανοίξατε; Να ρωτήσω και θα σας πω. Ω, τι ευτυχία το κόκκινο δεν το είχαν ανοίξει ακόμα και ω του θαύματος ο κύριος ικανοποιείται και παραγγέλνει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Εγώ έχω πάρει φωτιές με όλο τον διάλογο και τότε κάνει την κίνηση ματ. Απλώνει στον πάγκο την Καθημερινή και αρχίζει να διαβάζει τις μανδραβελειάδες.

Για λίγη ώρα ήμουν έτοιμος να του πιάσω κουβέντα. Το ροδαλό του χρώμα, ο υπεροπτικός τόνος της φωνής του, το ατσαλάκωτο κοστούμι του και ο ροζ σολομός με έκαναν να χτυπάω κόκκινο. Ήθελα να τον ρωτήσω ποια είναι η γνώμη του για τις απεργίες, για τους αγανακτισμένους, για την αστυνομία, τι δουλειά κάνει, πού μένει και ό,τι άλλο θα μου έδινε το στίγμα του, αν και τις απαντήσεις τις ήξερα από πριν. Παραλογίζομαι, σκέφτηκα από μέσα μου, δεν είναι δυνατό να με ενοχλεί τόσο πολύ ένας φραγκάτος. Αλλά ήταν και οι νοστιμότατες σαρδέλες των τριών ευρώ που με περίμεναν στο σπίτι και χωρίς να το θέλω έκανα την αντιπαραβολή με το κομματάκι του σολομού που αποκλείεται να είχε λιγότερο από οκτώ με δέκα. Ευτυχώς σιχαίνομαι τον σολομό και το ροκφόρ, αλλιώς το αντάρτικο πόλης θα ξεκινούσε με ληστείες στα ψυγεία των πλουσίων. Περνάει η κοπέλα μου να με πάρει, λογικεύομαι, πληρώνω το καφεδάκι μου των δύο ευρώ και φεύγουμε.

Αναρωτιέμαι καθώς προχωράμε, και ταυτόχρονα σιγουρεύομαι, ότι αυτό ήταν μια γεύση ταξικού μίσους. Διαβάζω για τις διαμαρτυρίες που έχουν κανονίσει οι Αμερικανοί στα σπίτια των πλουσίων και χαίρομαι. Πριν λίγο καιρό μού φαίνονταν γραφικές οι συγκεντρώσεις στο σπίτι του Άκη ή του Σημίτη, αλλά κρυφά μέσα μου δαγκώνομαι για να μη ζητωκραυγάσω σε περίπτωση που αποφασιστεί πορεία προς την Εκάλη για να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο. Αποφεύγω να πατήσω το πόδι μου στο Κολωνάκι για να μην αρπάξω κανέναν από τη γραβάτα, παρόλο που ξέρω ότι μπορεί να μην είναι καν πλούσιος, παρά μόνο γιατί συχνάζει στα στέκια τους και μιμείται τους τρόπους τους. Λίγοι μήνες ανεργίας, λίγοι μήνες αφραγκίας και ενάμισης χρόνος Μνημονίου αρκούσαν για να θρέψουν μέσα μου το τέρας του μίσους. Αρχίζω να καταλαβαίνω πώς νιώθουν οι απόκληροι, τα κλεφτρόνια και οι πρεζάκηδες όταν θέλουν να αρχίσουν να τα κάνουν όλα λίμπα, όταν θέλουν να κλάσουν δυνατά μέσα στο ΙΚΑ, όταν θέλουν να αφήσουν τα περιττώματά τους πάνω σε μια μερσεντές.

Το ξέρω, αυτά που σκέφτομαι είναι μαλακίες. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα μεγαλώσεις. Ο κοστουμάκιας φαινόταν γόνος αστικής οικογένειας που θα μένει κάτω από την Ακρόπολη ή στου Φιλοπάππου, δεν ήταν κανένας νεόπλουτος άσχετος. Ήξερε πώς πίνουν το καλό κρασί, ήξερε τι ήθελε. Είχε χρόνο, είχε χρήμα και μπορούσε να τα πάρει. Εδώ ο πατέρας μου που ήταν ένας ταχυδρομίσκος, μόλις πήρε το εφάπαξ πήγε και αγόρασε μερσεντές (μεταχειρισμένη πάντα) αντί να γυρίσει τον κόσμο. Ο κοστουμάκιας που έχει γυρίσει και τον κόσμο δεν θα φάει σολομό; Κι εμένα μου αρέσουν τα κόκκινα και τα λευκά καλά κρασιά, οι ποικιλίες τυριών και το προσούτο που δεν το είχα δει μέχρι πριν από πέντε χρόνια (τα καλά της παγκοσμιοποίησης ή η παραμέληση ενός εξαιρετικού εδέσματος όπως είναι το χοιρομέρι;). Κι εγώ αν ήξερα πότε να ανοίξω ένα κρασί, αν είχα αποθήκη να το βάλω στη σωστή θερμοκρασία, αν δεν ήμουν άνεργος, αν δεν μάζευα τα φραγκοδίφραγκα για να βγάλω εισιτήριο για το μετρό, θα έπινα ένα μπουκάλι να γουστάρω. Ξέρω πως δεν θα έδινα σημασία στον φραγκάτο αν ήμουν εκεί τέσσερα-πέντε χρόνια πριν. Παρόλο που ήταν δεδομένη μέσα μου η κοινωνική αδικία και η τυχαιότητα στην οποία σού κληρώνει να είσαι πλούσιος ή φτωχός (με συντριπτικά περισσότερες πιθανότητες για το δεύτερο) δεν είχα ποτέ νιώσει ότι είμαι κατώτερος ή πως απειλούνταν η ζωή μου από τα καλοθρεμμένα στελέχη. Όμως τώρα, που λείπουν τα βασικά, η διαφορά φαίνεται, τα δερμάτινα παπούτσια τους των τριακοσίων ευρώ μου πατάνε τον κάλο και θέλω να τους ρίξω σε μια γούρνα με λάσπη.

Αυτοί που τα έσπασαν τον Δεκέμβρη και συμμετείχαν σε λεηλασίες, αυτοί που τα έσπασαν στην Βρετανία και έκλεβαν ό,τι έβρισκαν, αυτοί που στις αραβικές χώρες προτάσσουν τα στήθη τους στις κάνες και στα τανκς, ξέρουν για τι πράγμα μιλάω και ήξεραν πολύ προτού το μάθω εγώ. Εδώ και χρόνια η ψαλίδα της ανισότητας ανοίγει. Η πτωχευμένη χώρα μας μυρίζει μπαρούτι και η ανισότητα έχει πιάσει όλες τις γειτονιές κι όλους τους δρόμους. Ο καπιταλισμός, αντί να ισορροπεί, έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και μας χωρίζει σε αυτούς που έχουν και μπορούν και σε αυτούς που δεν έχουν και απελπίζονται. Αν είχα παιδιά το μίσος μου θα ήταν μεγαλύτερο. Τώρα μπορώ και το ελέγχω, ξέρω ότι είναι λάθος, ξέρω ότι ξεπηδάει από στιγμιαίες αφορμές αλλά οι αιτίες είναι βαθιά κρυμμένες και ακόμα ευτυχώς μπορώ να τις γαλουχήσω.

Όμως τριγύρω όλα αλλάζουν προς το χειρότερο. Οι πεινασμένοι γίνονται πιο πολλοί, οι απελπισμένοι γίνονται περισσότεροι, οι απογοητευμένοι γεμίζουν τα κατσουφιασμένα λεωφορεία. Όποιος δεν έχει δουλειά δεν διαμαρτύρεται για τις απεργίες των μέσων μεταφοράς, αντίθετα, χαίρεται και εύχεται να απεργήσουν κι άλλοι. Όταν οι συντεχνίες και οι εργαζόμενοι δεν κάνουν λάθη τακτικής -όπως οι υπάλληλοι στους ΟΤΑ που δεν απεργούν, πληρώνονται, αλλά με την κατάληψη στις χωματερές δεν δουλεύουν- τότε όλο και λιγότεροι θυμώνουν μαζί τους. Πλέον ο κόσμος -όπως συνέβηκε και στο V for Vendetta- δεν πιστεύει ό,τι του πετάνε στην τηλεόραση, για τους βανδαλισμούς στα σχολεία, τους κακούς απεργούς που «ταλαιπωρούν» τον κόσμο, τους άεργους μπαχαλάκηδες. Μπορεί να τα πιστεύει η γιαγιά μου και η μάνα μου αλλά όσοι ψάχνουν για δουλειά ή έχουν βρεθεί σε απεργία, κατάληψη ή πορεία, ξέρουν ότι μας λένε μαλακίες για να μαντρώσουν τον εξοργισμένο κόσμο. Να του προσφέρουν άλλον εχθρό και άλλοθι.

Αν οι καπιταλιστές και οι έχοντες δεν το πάρουν χαμπάρι ότι πρέπει να δώσουν κι αυτοί στο παγκάρι της φτώχειας πολλά περισσότερα από εκείνα που είχαν συνηθίσει, στο τέλος θα τους κυνηγά ο κόσμος να τους κρεμάσει κυριολεκτικά. Μπορούν να σώσουν την κατάσταση, αρκεί να αποδείξουν ότι η λαιμαργία και η πλεονεξία τους έχει σιγάσει, αρκεί να καταλάβουν ότι οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες, αρκεί να σταματήσουν να είναι ανταγωνιστικοί και να καταλάβουν ότι είναι άνθρωποι, αρκεί να ζούσαν ένα μήνα χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά και χωρίς σπίτι σε δανεικό κρεβάτι. Αν δεν έρθουν γρήγορα, έστω και νοερά -ή λογοτεχνικά όπως έκαναν οι πλούσιοι περιηγητές περασμένων αιώνων στις χώρες των αγροίκων- στη θέση των πεινασμένων και των απελπισμένων, τότε σύντομα θα ξεσπάσει ο πόλεμος των δύο τάξεων που έχουν απομείνει. Μπορεί και πάλι να νικήσουν οι ίδιοι, μπορεί και όχι, αλλά οι απώλειες θα είναι μεγάλες για όλους τηρουμένων των αναλογιών. Σβήστε όσο είναι καιρός το μίσος που σιγοκαίει μέσα μας γιατί άμα γίνει πυρκαγιά, όλοι ξέρουμε πως η φωτιά σβήνει μονάχα όταν δεν έχει τίποτα άλλο να κάψει. Είναι στο χέρι σας, ροδαλοί προύχοντες, να γλιτώσετε και να γλιτώσουμε.

Advertisements

24 Σχόλια to "Το ταξικό μίσος επιστρέφει;"

Το ταξικό μίσος είναι ..καιρό εδώ! Το θέμα είναι πως οι φραγκάτοι καθόλου δεν πρόκειται να ευαισθητοποιηθούν, τους συμφέρει γιατί μπορούν να σε ξεζουμίσουν. Όλα αυτά περί μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα κλπ, ποιος δεν θα τα εφαρμόσει; Ήδη έχουν αρχίσει άτυπα εδώ και μήνες. Άσε η μαύρη εργασία, κανένας παντελώς έλεγχος.

δεν ήταν τυχαίο. επίτηδες κάθισε δίπλα σου. ηδονίζονται αυτοί οι τύποι να προβάλλουν τον πλουτισμό τους στους φτωχούς.

Όχι μωρέ, δεν μυρίζω φτωχίλα 🙂 Εκτός από την Ελευθεροτυπία τίποτε άλλο δεν πρόδιδε την καταγωγή μου. Πραγματικά, ο άνθρωπος ήταν αυτός που ήταν και καλά έκανε. Το θέμα είναι πως πρέπει να δουν τι συμβαίνει γύρω τους και να βγουν από τη γυάλα. Θα κάνει καλό σε όλους μας.

δεν εννοούσα εσένα προσωπικά. 😆
νομίζω όμως ότι αν ο συγκεκριμένος τύπος είχε δίπλα του πι-χι τον Βαρδινογιάννη δεν θα είχε τόση πλάκα για τον ίδιο η παραγγελία.

κάτι ακόμα: από το γκουρμέ μέχρι το γεγονός ότι κάποιοι τρώνε από τα σκουπίδια, υπάρχει χαοτική διαφορά. από το να έχει κάποιος να ταΐσει μέχρι και τα δισέγγονά του, θα ήταν πιο όμορφο να μοιραζόμαστε όλοι μαζί το «φαγητό».

Πλησιάζει η ώρα τους… Νεκ, σε νιώθω επακριβώς στο απόλυτο είναι σου!

Συγχαρητήρια . Εξαιρετικό άρθρο . Άγγιξε το νού μου και την ψυχή μου , κύριε «Μόλις ξύπνησα «. Υ π ο κ λ ί νο μ α ι ._
Σκέφτομαι τα ίδια όταν προσπερνώ με τη μοτοσυκλέτα μου , τα πολυτελή αυτοκίνητα του «αυτοδημιούργητου» (Μπού , χα , χα) ανθού (Ξανά μπού , χα , χά )της κοινωνίας μας .
Ένας φίλος , άτεκνος ακόμα , που δηλώνει και είναι ομολογώ ,αυτάρκης , μου λέει πως εκείνος δεν συμμερίζεται το ταξικό μίσος που εγώ νιώθω μπροστά στο θράσος της επίδειξης .
Εγώ όμως έμαθα, πως «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή» , και θυμάμαι ακόμα το γιατί , ειδικά τώρα που μεγάλωσα (;).Και θέλει «σωφρονισμό» ρε κουμπάρε η ιδιοκτησία , μα το θεό τους , γιατί εγώ με θεό τους ουδεμία σχέση έχω ! Ειδικά όταν η χονδροαναθρεμένη κυρία ιδιοκτησία ανοίγει την καμπαρντίνα της , μέρα μεσημέρι , (και όχι μόνο) και σου ξερνάει επιδεικτικά τα απόκρυφά της . Και καλά , λόγω ζωώδους ενστίκτου να ενδώσεις ,γιατί έχεις καιρό να γλύψεις ….τις ρόδες εννοώ , ενός αυτοκινήτου ως απολιτίκ τρέντυ λυγούρης . Αν έχεις όμως ταξική συνείδηση και ξέρεις πως αυτό το δανεικό γερμανικό απόκρυφο ισούται με τον ετήσιο μισθό έξι τουλάχιστον δασκάλων στο δημοτικό σχολείο της χώρας του απόκρυφου ; Τι της κάνεις της κυρίας ιδιοκτησίας ; Πείτε μου !
Εγώ την απάντηση την ξέρω , γιατί εγώ την έκανα την ερώτηση .

Την απεριόριστη εκίμησή μου .
Ραντεβού στην οδό της δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας γωνία .

Διαφωνώ κάπως στο «να γλιτώσουμε», γιατί αν πετάξουν ψιχουλάκια «δεν γλιτώνουμε».

Προσωπικά συμφωνώ πως με ψίχουλα δεν γλιτώνουμε και είμαι υπέρ μιας γενναίας αναδιανομής του πλούτου. Το θέμα είναι πως αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, γνωρίζουμε όλοι πως και με λιγότερα από αυτά που θα θέλαμε, ο περισσότερος κόσμος θα ήταν ικανοποιημένος αρκεί να επέστρεφε σε μια πρότερη κατάσταση ηρεμίας και ασφάλειας – η πλειοψηφία. Και αυτό θα γλίτωνε και τους έχοντες και όσους θα έκαναν μια επανάσταση (αιματηρή ίσως, ίσως και όχι) μόνο και μόνο γιατί δεν «πάει άλλο». Θα ήθελα πολύ να μιλούσαμε για μια κοινωνία που ώριμη δεν θα δεχόταν τίποτα λιγότερο από δικαιοσύνη, αλλά δεν νομίζω ότι προλαβαίνουμε. Πρέπει να κάνει μεγάλη αποκοτιά το κεφάλαιο για να την αφήσει να ωριμάσει τόσο. Και δεν είναι κουτοί.

Συμφωνώ και σκέφτομαι τα ίδια εκτός από ένα: δεν είναι λάθος το μίσος σου (μας) και δεν νομίζω ότι θα καταλάβουν έγκαιρα που μας οδηγούν, έχουν γλυκαθεί τόσο με τα λάφυρα της επικράτησης τους που θα συνεχίσουν με τυφλή λαχτάρα για να μας πάρουν τα πάντα. Ας μην περιμένουμε να ξυπνήσουν αυτοί και ας απαιτήσουμε όσα μας χρωστάνε τώρα. Ένα ωραίο παράδειγμα δράσης είναι η κατάληψη του κτηρίου έκδοσης λογαριασμών της ΔΕΗ, η επανασύνδεση στη Βέροια, και ελπίχω έρχονται καταλήψεις και αυτοδιαχείριση παντού.

Μου θύμησε το ωραίο σου κείμενο ένα άλλο διαφορετικού ύφους και τύπου που διάβασα πρόσφατα: http://ioakimoglou.netfirms.com/page11/files/808de3ed5501525523d0d2681fe1e952-4.php

(μου άρεσε πολύ και η περιγραφή της ευτυχίας με τον καφέ και την εφημερίδα πριν…σαν να το ζούσα) 🙂

Γενικώς πιστεύω ότι το μίσος είναι ένα δευτεροκλασάτο συναίσθημα για τον άνθρωπο. Κι αυτό γιατί για να προκύψει, πρέπει να υποβιβαστεί η λογική του. Οπότε κάθε είδους μίσος, για μένα, είναι λάθος και στην πραγματικότητα δεν υφίσταται αν δουλέψει ο εγκέφαλος. Ακόμα και το ταξικό μίσος, μπορεί να αποκατασταθεί αν αποκατασταθούν οι ταξικές σχέσεις, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Οι εκρήξεις αυτού και κάθε μορφής μίσους μπορούν να είναι μόνο στιγμιαίες και όχι μια συνεχής δεδομένη κατάσταση γιατί αλλιώς αγγίζει τα όρια της ψυχοπάθειας και της μανίας. Γι’ αυτό, πιστεύω ότι είναι λάθος και πρέπει να κάνουμε αγώνες ώστε να αποκατασταθούν οι ταξικές ανισότητες για να εγκαταστήσουμε μια υγιή κοινωνία χωρίς συμπλέγματα.

Ο στόχος του μίσους θα έπρεπε να είναι όσοι μας έφτασαν εδώ και όχι όσοι είναι πιό τυχεροί από εμάς. Γράφεις ωραία.

Νομίζω ότι είναι συνδυασμός και των δύο. Και κάποιοι μάς έφτασαν εδώ, και κάποιοι πιο τυχεροί έπαψαν να σκέφτονται τους μη τυχερούς, οπότε φτάσαμε ακόμα πιο γρήγορα.

Ελληνιδα η τυχη δεν παιζει κανενα ρολο σε ενα αστικο κρατος-εκτος και αν κερδισεις καποτε το λαχειο.Ο ρολος του αστικου κρατους ειναι να προστατευει τα δικαιωματα των λιγων και οχι να αναδιανεμει τον πλουτο.

Πέρα από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηρισμό, βρίσκω το άρθρο σου γενναίο για ένα λόγο-γιατί εκφράζει τα όσα ανομολόγητα σκεφτόμαστε και βιώνουμε πολλοί από εμάς αλλά δεν τολμάμε εύκολα να μοιραστούμε μην τυχόν και χαλάσει η εικόνα μας. Διαφωνώ όμως με το τελευταίο σου σχόλιο: το μίσος μπορεί να γίνει ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα, και μάλλον αναγκαίο, για τη ροή της ιστορίας. Μπορεί η συνεχής βίωση του μίσους να συνιστά ψυχασθενεια, το ίδιο όμως συμβαίνει με τη συνεχή κατάπνιξη του, οσο κι αν οι δημιουργοί των κανόνων της κοινωνίας και της ηθικής μας έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά για την ποινικοποίηση του. Έπειτα όμως είναι και το άλλο: γράφεις ότι έρχονται κρεμάλες και τιμωρίες για όσους αποστρατεύονται κοινωνικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς, κι ενώ θα ήθελα ολόψυχα να συμφωνήσω μαζί σου, κάτι με μαγγώνει: αυτοί που σε συνθήκες κοινωνικής  ειρήνης είχαν βολέψει το τομάρι τους σίγουρα θα έχουν ήδη βρει τροπο να το σώσουν σε συνθήκες πολέμου. Αυτοί είναι καιρό προετοιμασμενοι, εμείς ομως κάνουμε το λαθος να θεωρητικοποιούμε τα συναισθήματα μας αντί να τα εκφράσουμε, έστω και με βίαιο τροπο..

Χμ, νομίζω ότι όσοι έχουν «βολέψει το τομάρι τους» είναι πολύ λίγοι σε σχέση με όσους απλά είχαν βολευτεί σε καιρούς κοινωνικής ειρήνης. Οπότε δεν θα πρέπει να μπερδευόμαστε και φαγωθούμε μεταξύ μας. 🙂
Επίσης θεωρώ ότι ο βίαιος τρόπος έκφρασης αυτών των συναισθημάτων θα συμβεί από μόνος του, με μικρές ή μεγαλύτερες αφορμές. Παρόλο που κι εγώ δρω έντονα συναισθηματικά προσπαθώ να προτάσσω τη λογική μου. Η βία θεωρώ πως θα πρέπει να είναι το τελευταίο όπλο αφού χρησιμοποιηθούν όλα τα άλλα μέσα. Και δυστυχώς ο λαός, η μεγάλη μάζα του κόσμου, ακόμα δεν έχει χρησιμοποιήσει τη δύναμή του με τα πιο συμβατικά όπλα (μαζική απεργία διαρκείας, κοινοβουλευτικός καταποντισμός όσων κυβέρνησαν, συνδικαλιστικές διεκδικήσεις και κοινωνική αλληλεγγύη, κ.α.). Οπότε προτού εκραγούμε -δεν είμαι εναντίον της έκρηξης αν δεν υπάρχει άλλη λύση- καλό θα ήταν να κάνουμε αυτά που μπορούμε -και είναι πολλά- στα πλαίσια των ειρηνικών τρόπων αντίδρασης.
Εκφράζω το θυμό που έχω μέσα μου στα λόγια σαν μια τελευταία προειδοποίηση στους έχοντες και κατέχοντες ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Η πλειοψηφία των μειονοτικών και μερικοί Έλληνες εξακολουθούν να ζουν ευτυχισμένοι και να προσαρμόζονται χωρίς συμπλέγματα στην κάθε αλλαγή ζήτησης στον τομέα της χειρωνακτικής εργασίας (πολλοί από αυτούς μάλιστα με κάποια κατάρτιση) και ας πίνουν τον καφέ πάντα σπίτι τους (μου αρέσει πως υπογραμμίζεις ότι ο καφές σου ήταν μονός-το στάνταρ ρε φίλε!). Εσύ κάτσε και παρακολούθησε τι παραγγέλνει ο κάθε μαλάκας στην καφετέρια. Αλλαγές συντελούνται και για τους μεν και για τους δε, απλώς φαίνεται να σε προσπερνούν 😦

Νομίζω πως δεν κατάλαβες τίποτα από το πνεύμα του κειμένου. Εσύ μπορείς να ζεις ευτυχισμένος και να προσαρμόζεσαι χωρίς συμπλέγματα γιατί έχεις/βρήκες ακόμα δουλειά, ενώ δίπλα σου υπάρχουν άλλοι που δεν έχουν. Μπορεί να είχες και κάποιες καβάτζες οικονομικές που κάποιοι δεν μπόρεσαν να έχουν (είτε με δική τους είτε χωρίς δική τους ευθύνη). Επίσης, χρησιμοποιείς την «πλειοψηφία» ψευδώς, γιατί η πλειοψηφία που χάνει τη δουλειά της παραμένει μακροχρόνια άνεργη σε καιρούς κρίσης και ύφεσης. Αν εσύ πιστεύεις ότι από τις 500.000 κόσμο που έχουν χάσει τη δουλειά τους τα τελευταία δύο χρόνια, η πλειοψηφία τους περνάει χάρμα στο σπίτι -που δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι και αναγκάζεται να φιλοξενηθεί σαν νομάς αλλού- τότε μάλλον δεν έχεις επαφή με την πραγματικότητα. Εννοείται πως συντελούνται αλλαγές και για τους μεν και για τους δε. Αυτός όμως που έχει φράγκα, στην χειρότερη των περιπτώσεων τα έχει βγάλει έξω και περιμένει (την καλύτερη των περιπτώσεων) να πέσουν και άλλο οι τιμές, να εξαθλιωθούν και άλλο οι πολίτες που δεν έχουν δουλειά, ώστε να αγοράσει κοψοχρονιά ό,τι τους απέμεινε. Αν όλα αυτά δεν τα βλέπεις, είσαι μακάριος και σε ζηλεύω.

Βρε, μήπως ήταν ο Μανδραβέλης…; Λεφτά+Καθημερινή=Παπαγαλάκι.

Θυμάμαι κάτι που είπε κάποτε ο Πιτσιρίκος: «Δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει κάποιος που δεν έχει τίποτα να σεβαστεί τα υπάρχοντα αυτού που έχει τα πάντα»…

Να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω.
Γιατί θα πρέπει να προσκυνάμε την ύλη, να ζηλεύουμε τον άνθρωπο που τρώει ακριβά φαγητά, που ντύνεται με ακριβό κουστούμι.
Γιατί να σπάμε μια βιτρίνα για να κλέψουμε ένα ipad.
Ανώφελα μου φαίνονται όλα αυτά.
Κι αν νομίζεις ότι ο πλούσιος είναι πιο ευτυχισμένος από εμένα κι από σένα, θα έλεγα ότι μπορεί ναι, μπορεί όχι. 50% πιθανότητες.
Το παν είναι να ξέρεις γιατί ήρθες σε αυτή τη ζωή. Αν νομίζεις ότι το χρέος σου σε αυτά τα 50-100 χρόνια που θα ζήσεις, είναι να κυνηγάς το χρήμα, καλώς.

Είναι λογικό να μην αντιλαμβάνονται όλοι τι ήθελα να πω με το κείμενό μου. Δεν υπάρχει θέμα «ζήλειας» με την απόλυτη έννοια της λέξεως. Δεν τίθεται καν θέμα για τις απλές υλικές απολαύσεις. Η αντιπαραβολή γίνεται για να δείξει από τη μια αυτόν που δεν έχει να φάει ή να κάνει κάτι απλό όπως να πάρει μια μηλόπιτα που είδε μια μέρα τυχαία και αυτόν ο οποίος μπορεί να πάρει ό,τι γουστάρει όποτε γουστάρει. Γίνεται επίσης κυρίως για αυτούς που όχι μόνο δεν μπορούν να πάρουν μια μηλόπιτα αλλά δεν έχουν να φάνε κυριολεκτικά, δεν έχουν πού να μείνουν και ρίχνουν την αξιοπρέπειά τους για να επιζήσουν, σε σχέση με άλλους που ζουν μέσα στη χλιδή. Αν ένας πλούσιος έχει 50% πιθανότητες να είναι ευτυχής, ένας πάμπτωχος έχει 10% πιθανότητες να είναι ευτυχισμένος αφού δεν μπορεί να καλύψει βασικές ή άλλες ανθρώπινες ανάγκες του. Το λέει και ο σοφός λαός από χρόνια: «Η φτώχεια φέρνει γκρίνια» και η γκρίνια μόνο την ευτυχία δεν χαρακτηρίζει. Το προσωπικό παράδειγμα αναφέρθηκε για να καταδείξει όλα τα παραπάνω κι όχι να δείξει την ενδεχόμενη «φιλοχρηματία» μου. Μπορείς να διαβάσεις και το αμέσως προηγούμενο post για τον «σύγχρονο Καιάδα του φιλελευθερισμού«, αλλά και ένα παλιότερο κείμενο στο οποίο νομίζω γίνεται σαφές ότι το χρήμα δεν είναι το παν για τον γράφοντα: «Στο Σύνταγμα. Σήμερα. Αύριο. Και κάθε μέρα (εν βρασμώ ψυχής)«

Την ώρα που συνάνθρωποι δίπλα μας δηλώνουν ότι «Κατεβαίνω στον πεζόδρομο να πληρώσω το κινητό που μου είχαν κόψει τις τελευταίες μέρες – μη ρωτήσετε πού βρήκα τα λεφτά» που κάποιοι άλλοι (που όταν πάνε σπίτι τους αν μπορούσαν θα ξύνανε το δέρμα τους για να αγκαλιάσουν τα παιδιά τους) λοιδορούνται από τα ΜΜΕ και τους εγκάθετους λακέδες για τα 1000-1500 ευρώ το μήνα που αμείβονται να μαζεύουν τα σκουπίδια – όταν όλοι μας δεν αντέχουμε να σταθούμε ούτε ένα δευτερόλεπτο δίπλα σε κάδο γεμάτο με σκουπίδια – και όσοι έχουν μια δουλειά να πρέπει να νοιώθουν προνομιούχοι γιατί η δουλειά κατάντησε κάτι που άπαξ και το έχασες δεν ματαέχει, αυτή λοιπόν την ώρα, διαβάζουμε για 3718 συμπολίτες μας που το 2009 έστειλαν στην Ελβετία 5.500.000.000 ευρώ (5,5 δις ευρώ αν βαριέστε να μετράτε μηδενικά – κάπου 1.340.000 ευρώ ο καθένας) όταν για τα εισοδήματά του έτους αυτού είχαν δηλώσει 20.000 ευρώ.
Σε μια «κοινωνία» που παράγει και συντηρεί τέτοια ανισότητα και αποκλεισμούς, έχει καταργηθεί στην πράξη κάθε έννοια συνεργατικότητας και εκφυλίστηκε σε μία απλή συνάθροιση ανθρώπων υπό μία αυταρχική εξουσία, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να αναρωτηθώ και να προβληματιστώ για την ευτυχία του πλούσιου.

[…] : Mόλις Ξύπνησα Share this:Μοιραστείτε τοFacebookTwitterEmailDiggStumbleUponPrintLike this:LikeBe the […]

[…] : Mόλις Ξύπνησα Share this:Μοιραστείτε τοFacebookTwitterEmailDiggStumbleUponPrintLike this:LikeBe the […]

Εξαιρετικό άρθρο. Κατάένα έναν περίεργο τρόπο μου έφερε στο μυαλό ένα από τα «ξεχασμένα» ποιήματα του Μποντλαίρ.
http://mjae.blogspot.com/2006/01/baudelaire-eyes-of-poor.html

Διαβάστε το αξίζει τον κόπο..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,307 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

  • RT @adiasistos: Σπάει καμία τζαμαρία κι άμα δεν στεναχωρηθείς έντονα είσαι απάνθρωπο τέρας. Βρίζουν θύμα επίθεσης με βιτριόλι κι είναι απλά… 5 months ago
  • RT @papagalizw: Αν η Κούνεβα είχε πάρει 340.000 από το αφεντικό της για να σκάσει δεν θα υπήρχε πρόβλημα για τους σημερινούς κατηγόρους της 5 months ago
  • RT @risinggalaxy: Ελλάδα σημαίνει να ασχολούμαστε με τα λεφτά της Κούνεβα από δωρεές αλλά όχι με το που βρήκε ο Μιχαλολιάκος 400.000 ευρώ κ… 5 months ago
  • Απλά, οι μισοί δεξιοί και φιλελέδες δεν θα 'χαν κανένα πρόβλημα να βιτριόλιαζαν το παιδί τους αν έβαζαν 300 χιλιάρικα στην πάντα #emetos 5 months ago
  • Ευτυχώς που υπάρχει και η @naftemporikigr και δεν έχουμε μονόπλευρη ενημέρωση #not #mitsotakeiko #mas_vlepoun https://t.co/fP69dFgMMe 6 months ago
Αρέσει σε %d bloggers: