Μόλις ξύπνησα…

Τον χρόνο να λαβώσουν δεν μπορούν

Posted on: 25/03/2012

Όταν έχεις μάθει να ζεις τα πάντα δυνατά κι ολόκληρα, η βιασύνη της Αθήνας σε πνίγει. Ο χρόνος ο κενός, εκείνος που χωράει τα συναισθήματα ολόκληρα, όλο μικραίνει. Δεν είναι ότι η κρίση μάς κάνει να δουλεύουμε περισσότερο και ξεβολευόμαστε. Είναι πως μας κλέβει κι άλλο από εκείνον τον κενό, τον ελεύθερο χρόνο που χρειάζεσαι για να νιώσεις. Και στην Αθήνα αυτό είναι ανυπόφορο γιατί και πριν την κρίση ο χρόνος ήταν λιγότερος από οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα.

Αν προσθέσεις κι όλο αυτό το δήθεν που τριγυρνάει απ’ άκρη σ’ άκρη της πόλης και επιβάλλει να είσαι κουλ, τότε οι δυνατότητες ανθρώπινης έκφρασης κι αγάπης μειώνονται στο ελάχιστο. Όπως στον στρατό που, παρόλο που τα συναισθήματα είναι εντονότερα γιατί είσαι μακριά από τους ανθρώπους σου, δεν μπορείς να κλάψεις, δεν έχεις τις ιδιωτικές σου στιγμές για να τις κοινωνήσεις με όσους αγαπάς. Δεν σ’ αφήνει η πόλη να κλάψεις στον δρόμο γιατί γύρω σου όλοι κλαίνε και υπάρχει μια συγκεντρωμένη μιζέρια και απελπισία. Το κλάμα σου είναι σαν τις σταγόνες του νερού της βροχής, ίδιο κι απαράλαχτο με όλων των άλλων. Γύρω σου κανείς δεν θέλει να σε ρωτήσει γιατί κλαις, δεν σου πιάνει το χέρι αν σκοντάψεις. Έτσι κι εσύ το παίρνεις απόφαση, λες πως δεν θα ξανακλάψεις στον δρόμο, δεν θα χαρίσεις χαμόγελο, δεν θα αγκαλιάσεις σφιχτά, παρά μόνο συμβατικά και ξόφαλτσα.

Τα χρόνια στην επαρχία, τα στέκια, οι φίλοι, οι απέραντες εκτάσεις της μέρας που δεν τελείωνε δίχως μια σημαντική στιγμή, ακόμα κι εκείνα τα ταξίδια στην Αθήνα που γίνονταν πάντα νύχτα και δεν αναγκαζόσουν να τρως το γκρίζο καθημερινό της χρώμα, τώρα λείπουν. Και η απουσία τους είναι πιο δυνατή κι από τους μισθούς που δεν θα πάρουμε, κι από το σκατό μας που θα το κάνουμε παξιμάδι για να επιβιώσουμε. Στη φτώχεια μεγαλώσαμε και τα διαλείμματα στην άνεση δεν μας άλλαξαν κι ούτε θα μας αλλάξει η φτώχεια που ζούμε πάλι απ’ την αρχή.

Αλλά ρε Αθήνα, πόσο ξενέρωτη είσαι ρε γαμώτο την εποχή της κρίσης. Δυο ανατριχίλες μάς χάρισες στις πρώτες συνελεύσεις του Συντάγματος και στην αλληλεγγύη στις επιθέσεις της χούντας που ζούμε και μετά έπεσες και κοιμήθηκες περιμένοντας να πεθάνεις. Σέρνεις τον χορό των φραγκάτων που ζουν στα προάστια κι έχεις εκατομμύρια ζόμπι να έχουν χάσει το παιχνίδι της ζωής τους εδώ κάτω. Στο ξαναλέω, η φτώχεια δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως τα ζόμπι δεν κάνουν έρωτα, δεν επαναστατούν, δεν κλαίνε στους ώμους των φίλων τους κι έτσι δεν μπορούν να ξορκίσουν τον θάνατο.

Τον χρόνο να λαβώσουν δεν μπορούν.

 

 

Ξυπνάτε ρε γειτόνια, γιατί θα φύγω απ’ την πόλη σας και θα πεθάνετε μόνοι σας.

Advertisements

2 Σχόλια to "Τον χρόνο να λαβώσουν δεν μπορούν"

Αγαπητε «Μολις ξυπνησα», λογοι για να απελπιστουμε υπαρχουν πολλοι…αλλα οφειλουμε να τους καταπολεμουμε, εντοπιζοντας κ κατανοωντας τις αιτιες τους- ενα ατελειωτο καραβανι εξηγησεων επι επεξηγησεων;ωραιος λαχνος μας ετυχε!
Ακριβεις κ οικειες οι περιγραφες σου, αλλα στην φτωχεια αποδιδεις λιγοτερη σημασια απο την πρεπουσα…κ ευκολα φτανεις στον χαρακτηρισμο «ζομπι» με μια σκληροτητα που δεν αξιζει σε κανεναν-καμια απ’τους «αναξιοπαθουντες» σκλαβους-ουτε καναλαρχες ειμαστε, για να τους πνιζουμε στην προπαγανδα κ ουτε οπλα κρυβουμε κατω απ’τα μαξιλαρια μας για να τους απαντησουμε, με τη μονη γλωσσα που γνωριζουν!
…ειτε το θελουμε, ειτε οχι, ειτε μας αρεσει, ειτε οχι «ο καθενας-καθεμια μας κανει ο,τι μπορει κ ο,τι αντεχει στις δεδομενες συνθηκες», ο θανατος – κυριολεκτικος κ μεταφορικος- ευκολα δεν ξορκιζεται, ουτε μ’ερωτες, μηδε μ’επαναστασεις, ουτε με κλαματα κ οδυρμους…
Εσω αγωνιστικα υπομονετικος, επιμονος κ ψυχραιμος…διοτι «πετραδακι-πετραδακι» ειναι το «μυστικο», μεχρι στιγμης,οσο για μετα κανεις δεν ξερει…
ΥΓ. και σιγα μην η Αθηνα σερνει τον χορο των φραγκατων ΒΠ

‘Οταν τα λόγια πειγράφουν τις καταστάσεις με τόσο ποιητικό τρόπο νομίζω ότι έχουμε ακόμα ελπίδα να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,404 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

  • RT @antsket: Παιδιά πράγματι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον πλανήτη σήμερα είναι ο κομμουνισμός. Σωστή στόχευση 20 hours ago
  • RT @adiasistos: Σπάει καμία τζαμαρία κι άμα δεν στεναχωρηθείς έντονα είσαι απάνθρωπο τέρας. Βρίζουν θύμα επίθεσης με βιτριόλι κι είναι απλά… 7 months ago
  • RT @papagalizw: Αν η Κούνεβα είχε πάρει 340.000 από το αφεντικό της για να σκάσει δεν θα υπήρχε πρόβλημα για τους σημερινούς κατηγόρους της 7 months ago
  • RT @risinggalaxy: Ελλάδα σημαίνει να ασχολούμαστε με τα λεφτά της Κούνεβα από δωρεές αλλά όχι με το που βρήκε ο Μιχαλολιάκος 400.000 ευρώ κ… 7 months ago
  • Απλά, οι μισοί δεξιοί και φιλελέδες δεν θα 'χαν κανένα πρόβλημα να βιτριόλιαζαν το παιδί τους αν έβαζαν 300 χιλιάρικα στην πάντα #emetos 7 months ago
Αρέσει σε %d bloggers: