Μόλις ξύπνησα…

Archive for the ‘καθημερινά’ Category

…θα γίνουμε επιτέλους η πρώτη σταλινική κομμουνιστική δικτατορία στην Ευρώπη. Θα κλείσουμε τα σύνορα με τους καπιταλιστάς, οι τουρίστες θα ψάχνουν ομπρέλα και δεν θα βρίσκουν, όλες οι παραλίες θα γίνουν κρατικές και θα πρέπει να πληρώνεις εισιτήριο για να κάνεις μπάνιο.

Ο Αλέξης, σαν νέος Πούτιν, θα κλείνει φυλακή τραγουδιστές και καλλιτέχνες μεγάλης φήμης όπως ο Νότης, η Στικούδη και η Πάολα, καταδικάζοντάς τους σε ισόβια αφωνία για προσβολή της αισθητικής. Όλα τα σκυλάδικα θα σφραγιστούν και θα ανοίγουν μόνο μαγαζιά με ρεμπέτικα, αντάρτικα, εντεχνάδικα και τζαζοκουλτουριάρικα. Δεν θα μπορείς να πάρεις ψωμί το πρωί αν δεν τραγουδήσεις δυο Θεοδωράκηδες στα καπάκια.

Σαν μια άλλη Βόρεια Κορέα, θα μας κόψει το ίντερνετ και το facebook, θα κόψει το youtubeκαι ειδικά το youporn γιατί το Κόμμα θα έχει συμπεράνει πως η πολλή μαλακία φταίει που τόσα χρόνια ψήφιζε ο κόσμος ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μπορεί να απαγορεύσει και γενικότερα τη μαλακία και να κάνει υποχρεωτικό το γαμήσι με άπλυτες αναρχοαριστερές και μουσάτους γυμνιστές της Δονούσας, ως ύστατο μέσο για να επιβληθεί οργονοθεραπεία [Βλέπε Βίλχελμ Ράιχ άμα δεν ξέρεις τι είναι η οργόνη – στην συριζαϊκή κοινωνία όλοι θα έχουν διαβάσει 2-3 βιβλία του] στους ανέραστους συντηρητικούς ψηφοφόρους.

Θα πάρει όλες τις εκκλησίες και θα τις κάνει μουσεία ομαδικών φαντασιώσεων με χιλιάδες πρώην πιστούς να βλέπουν βίντεο με το Χριστόδουλο και τους καραγκιόζηδες Θεσσαλονίκης και Αιγίου μητροπολίτες και να αναρωτιούνται γιατί τόσον καιρό τους άκουγαν.

Θα υποχρεώσει τους πλούσιους σε δια βίου φτώχεια και τους χρυσαυγίτες θα τους κάνει καθαρίστριες και υπηρετικό προσωπικό σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων για τους εγκληματίες μετανάστες που θα μπαίνουν κατά εκατομμύρια κάθε μέρα στη χώρα.

Ο πληθυσμός της χώρας θα αυξηθεί κατά 1000% και επιτέλους οι Τούρκοι δεν θα μπορούν να κάνουν ντου γιατί θα είμαστε περισσότεροι και όπως είναι γνωστό οι μετανάστες θα δώσουν μεγαλύτερη μάχη από κάτι θρασύδειλους λαγούς τύπου Άδωνι και Κασιδιάρη.

Ειδικά ο Άδωνις θα κλειστεί σε ειδική πτέρυγα φρενοκομείου μαζί με τον Λοβέρδο, τον Τζήμερο, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο (που και επισήμως θα φοράει το καπέλο του Ναπολέοντα) ενώ τον Μιχαλολιάκο και την οικογένειά του θα τους μετατρέψουν σε περιφέροντα θίασο τσίρκου με παραστάσεις για παράξενα όντα με αφέλειες.

Περιττό να πούμε πως θα απαγορευτεί στις κομμώτριες να κουρεύουν τους άνδρες γουλί όπως οι πρώην χρυσαυγίτες (ακόμα και οι καραφλοί θα πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη για εμφύτευση μαλλιών και μετά θα επιστρέφουν στη χώρα), ενώ η αφέλεια δεν θα ξαναεπιτραπεί ούτε ως κούρεμα ούτε ως στάση ζωής.

Οι ατενίστας θα είναι τα πρώτα θύματα της βίας των συριζαίων. Θα καταδικαστούν για απολιτίκ συμπεριφορά και από τα μαλλιά τους και τα δέρματά τους θα φτιαχτούν ρούχα για τους φτωχούς και τους άστεγους. Θα είναι η πρώτη φορά που θα έχουν προσφέρει στους συνανθρώπους τους υπηρεσίες χρήσιμες και θα στηθεί και ανδριάντας για το πώς μπορεί ο «ότιναναις» να μετατραπεί σε «άξιο τέκνον μιας σταλινικής κοινωνίας».

Τέλος, λέξεις όπως «ποτάμι», «γέφυρες», «ελιά» κλπ θα απαγορευτούν και θα μετατραπούν σε «λαϊκό κύμα», «επαφή» και άλλες σχετικές συνωμοτικές εκφράσεις που στον καιρό της χούντας της πασοκονεοδημοκρατίας είχαν απαγορευτεί. Οι μετριοπαθείς θα κάνουν καθημερινά μαθήματα ακραίων συμπεριφορών, όπως απεργίες, πορείες και καθιστικές διαμαρτυρίες και για ακόμα μεγαλύτερη τιμωρία θα υποχρεωθούν να αποχωριστούν τα τζιπ τους για 2 χρόνια – τα οποία και θα έχουν κατασχεθεί από την νέα δασοφυλακή του Σύριζα που θα ανακαλύπτει καταπατητές και θα τους κρεμάει στα πρώην παρ’ ολίγο χρυσορυχεία της Χαλκιδικής.

 

ΥΓ: Πληροφορίες που λένε πως το Mega, ο Ant1, το Star και τα λοιπά ιδιωτικά κανάλια θα μετονομαστούν σε ERTEGA, ERT1, ERTSTAR δεν έχουν επιβεβαιωθεί αλλά σίγουρα ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Τράγκας, ο Τσίμας, ο Ευαγγελάτος, ο Θεοδωράκης (ο Σταύρος ο προδότης, όχι ο Μίκυ Μάους) θα σταλούν στους συντρόφους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για να καταστρέψουν τον κρατικό καπιταλισμό εκ των έσω.

 

Αγαπητοί συμπολίτες, τώρα μάθατε τι θα κάνει ο Σύριζας άμα βγει.

 

Το κρίμα στο λαιμό σας!

 

Ακολουθεί μουσικό διάλειμμα με οδηγίες προς ναυτιλομένους για την επόμενη μέρα_

 

 

14 λόγοι για να είμαστε χαρούμενοι με τη «Δημοκρατία» μας

1. Στη Χούντα οι ασφαλίτες και οι μπάτσοι έμπαιναν μέσα στη νύχτα στα σπίτια των ανθρώπων και τους έχωναν στη φυλακή ή τους πήγαιναν για ανάκριση. Αυτά δεν γίνονται σήμερα. Μην κοιτάτε βέβαια κάτι εξαιρέσεις του κώλου όπως στην Ιερισσό που έκλαιγε το παιδί γιατί έπαιρναν τον πατέρα του. Αυτά είναι οι εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 

2. Στη Χούντα οι μπάτσοι σε χτυπούσαν χωρίς λόγο και δεν έδιναν και απολογία σε κανέναν. Αυτά δεν γίνονται σήμερα. Μην κοιτάτε βέβαια στο χημικό τριήμερο που καθόμασταν αραχτοί στο δρόμο και άρχισαν να πετάνε ξαφνικά χωρίς αφορμή δακρυγόνα και να δέρνουν όποιο βρισκόταν μπροστά του ή να χτυπούν γέρους και γυναίκες. Αυτά είναι απλά οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 

3. Στη Χούντα δεν μπορούσες να μηνύσεις το κράτος και να διεκδικήσεις το δίκιο σου. Αυτά δεν γίνονται σήμερα. Έχουν περάσει μόνο δύο χρόνια από τη μήνυση που κατατέθηκε για την αστυνομική βία του 2011 και ακόμα δεν ξέρουμε καν αν θα εκδικαστεί η υπόθεση γιατί χάθηκαν οι καταθέσεις των μαρτύρων.

 

4. Στη Χούντα δεν τολμούσες να κάνεις απεργία. Αυτά δεν γίνονται σήμερα. Μην κοιτάτε βέβαια την επιστράτευση στο Μετρό ή των ναυτεργατών ή ακόμα και την προληπτική επιστράτευση (πριν καν κηρυχθεί η απεργία) των εκπαιδευτικών. Κι αυτά εξαιρέσεις είναι. Μόνο τρεις φορές έγινε τον τελευταίο χρόνο.

 

5. Στη Χούντα έτσι και σε έβαζαν φυλακή δεν ήξερες πότε θα βγεις. Άσε που δεν σε πέρναγαν καν από δίκη. Τώρα πια όλα άλλαξαν. Μην κοιτάτε βέβαια που υπάρχουν προφυλακισμένοι για 3 χρόνια που δεν έχουν δικαστεί και όλο ανανεώνεται η προφυλάκισή τους παράνομα. Κι αυτά εξαιρέσεις είναι για να μην βαριόμαστε στη νομιμότητα.

 

6. Στη Χούντα σε δίωκαν για τα πολιτικά σου φρονήματα. Σήμερα ποτέ! Τώρα γιατί απολύθηκε ο δάσκαλος που συμμετείχε σε μια πορεία σε χρόνο dt ή γιατί στις τράπεζες απειλούσαν με απόλυση όποιον ψήφιζε Αριστερό κόμμα το 2012, μην το ρωτάτε. Απλές συμπτώσεις.

 

7. Στη Χούντα δεν υπήρχε ελευθερία του Τύπου και της ενημέρωσης. Αυτά είναι πια παρελθόν. Τώρα πώς γίνεται να κλείνουν εν μία νυκτί 3-4 τηλεοπτικά κανάλια και διπλάσια ραδιόφωνα, να σιγεί η φωνή της χώρας στο εξωτερικό και να πρέπει να ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει από εφημερίδες του εξωτερικού ή από το ίντερνετ με πειρατικές εκπομπές, είναι ανεξήγητο. Όπως ανεξήγητο είναι πως όποτε ένας τηλεοπτικός σταθμός (ο 902 που έχουν εκείνα τα κουμμούνια του ΚΚΕ) αναμετέδιδε το πρόγραμμα της ΕΡΤ, του έκοβαν το σήμα εντός λίγων δευτερολέπτων (μιλάμε για ιδιωτικό κανάλι που έχει δικαίωμα να προβάλει και να διαμορφώνει όπως θέλει το πρόγραμμά του). Άσε μωρέ, εξαιρέσεις. Εδώ πήγανε στο δικαστήριο έναν τύπο γιατί έβγαλε μια λίστα με μεγαλοκαταθέτες στο εξωτερικό για πλάκα, αλλά η Δημοκρατία λειτουργεί! Αθωώθηκε. Και όσο για τους φωτογράφους που χτυπούσαν, τους δημοσιογράφους που τους έσπαγαν τα χέρια και τα μούτρα ή τον άλλο που τον κούφαναν, μην είστε κι εσείς απαιτητικοί. Συμβαίνουν και ατυχήματα.

 

8. Στη Χούντα δεν υπήρχε ισονομία. Τώρα έχουμε μπουχτίσει από δαύτη. Στους αναρχικούς με τα γκαζάκια και τις κατσαρόλες ρίξανε 20 και 30 χρόνια φυλακή (σε 20χρονα παιδιά) μόνο και μόνο γιατί χαρακτηρίστηκαν τρομοκράτες. Ενώ στους φασίστες και στους χρυσαυγίτες πολλές φορές δεν απαγγέλονται κατηγορίες και κάπως γίνεται και οι μπάτσοι δεν τους βρίσκουν! Μυστήρια πράγματα κι αυτά, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον παράγοντα τύχη βρε αδερφέ.

 

9. Στη Χούντα δεν σέβονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ σήμερα ο σεβασμός τους είναι πρωταρχικό καθήκον της πολιτείας. Δεν χτυπούν κρατουμένους (μόνο εκείνους τους τρομοκράτες στο Βελβεντό έσπασαν στο ξύλο και τους έβγαλαν στα κανάλια), ούτε έχουν μετανάστες και άστεγους σε άθλιες συνθήκες στοιβαγμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς δικαιώματα και χωρίς ενημέρωση για το πότε θα εξεταστεί η αίτηση ασύλου. Κι αν ακούσατε κάτι τέτοιο για την Αμυγδαλέζα είναι ψέμα. Άλλωστε ένας υπουργός είπε κιόλας δημόσια ότι χέστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τι έγινε;


10.
Στη Χούντα εξόριζαν τους ανεπιθύμητους. Τώρα όχι. Το πολύ πολύ να τους απολύσουν ή να τους καταδικάσουν στη φτώχεια και στην ανεργία και να τους αναγκάσουν να πάνε στο εξωτερικό για δουλειά ή να μείνουν σώνει και καλά σε ένα παλιόσπιτο στο χωριό με τη μάνα τους και τον πατέρα τους παρόλο που 40ρίσανε.

 
11. Στη Χούντα έκαναν ό,τι ήθελαν οι Αμερικάνοι. Ενώ τώρα έχουμε μια σαφή και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Θέλουμε Ρώσους να δώσουμε το αέριο; Και βέβαια! Ό,τι θέλουμε κάνουμε. Θέλουμε να πιάνουμε όποιον μας κατασκοπεύει από την πρεσβεία του με υποκλοπές; Και βέβαια! Οι υποκλοπές δεν συνέβησαν ποτέ. Τα πλοία που πήγαιναν στη Λωρίδα της Γάζας σαμποταρίστηκαν μόνα τους γιατί το ήθελε ο Θεός του Ισραήλ. Για ποιο λόγο να διαμαρτυρηθούμε;

 

12. Στη Χούντα οι ασφαλίτες και οι μπάτσοι έφταναν στο σημείο να βιάζουν κυριολεκτικά όποιον πολιτικό εχθρό είχαν. Εδώ όμως δεν συμβαίνουν αυτά. Βιάζουν μόνο πόρνες με αντάλλαγμα την ελευθερία τους, κατεβάζουν τα σώβρακα των κρατουμένων μεταναστών ή αναρχικών δήθεν για να δουν αν κρύβουν όπλα, βρίζουν χυδαία τις κοπέλες που συλλαμβάνουν με λέξεις όπως «μουνάκι αναρχικό, όταν θα σε γαμήσουμε να δω πώς θα φωνάζεις». Είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό των οργάνων του κράτους.

 
13. Στη Χούντα κατακρεούργησαν το Σύνταγμα. Εδώ το έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Με αποφάσεις που παραβιάζουν κατάφωρα σημαντικά άρθρα του βασίζονται σε ένα εκμαυλισμένο πια Συμβούλιο της Επικρατείας για να τους βγάλει λάδι στα δύσκολα, ενώ στα εύκολα, απλά αδιαφορούν μέχρι να βγει η αρνητική γνωμάτευση. Κι αν βγει, ξανακαταθέτουν νέους νόμους, πειραγμένους (εφαρμόζοντας όμως ήδη τους αντισυνταγματικούς) με την ελπίδα ότι θα βγουν συνταγματικοί (χαράτσι, νομιμοποίηση αυθαιρέτων, fast track κλπ). Η Δημοκρατία θριαμβεύει.

 

14. Στη Χούντα απαγορεύονταν οι διαδηλώσεις. Εδώ μπορούμε να κάνουμε όποτε θέλουμε ό,τι θέλουμε. Μην κοιτάτε που σε λίγο, με αριθμητικά κριτήρια αρχικά, θα πρέπει να διαδηλώνουμε στο πεζοδρόμιο (να μην εμποδίζουμε τα αυτοκίνητα, να εμποδίζουμε τους πεζούς). Ούτε που την 12η Φεβρουαρίου 2012 την ώρα που είχε ξεπεράσει ο κόσμος το μισό εκατομμύριο πριν φτάσει η ώρα 6 που ήταν το κάλεσμα διέλυσαν την συγκέντρωση ρίχνοντας δακρυγόνα μέσα στο πλήθος χωρίς να έχει προηγηθεί κανένα επεισόδιο. Ούτε που με το ζόρι κλείνουν το 4-5 σταθμούς του Μετρό για να μην μπορεί κάποιος να πάει στη διαδήλωση εύκολα. Όταν θα μεταφερθεί και η Βουλή μακριά από το κέντρο της πόλης (όπως είναι η ΕΡΤ), τότε θα μας αφήνουν να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

———————————————————————————————————

Και για να σοβαρευτούμε λίγο. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε φτάσει στο σημείο της επταετίας – ακόμα. Αλλά δυστυχώς όλα τα παραπάνω δείχνουν πως κοντεύουμε. Πλέον μόνον οι απευθείας δολοφονίες και οι εξαφανίσεις και τα τανκς λείπουν. Αλλά ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι δεν θα βγουν κι αυτά αφού ο πρωθυπουργός θα προχωρήσει στη διάσωση της χώρας «με κάθε μέσο και θυσία»;

Οι νέοι ταγματασφαλίτες και οι ακροδεξιοί μπάτσοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας και δεν διστάζουν να χτυπήσουν οποιονδήποτε αριστερό, «πούστη», διαφορετικό, μετανάστη, ανεκτικό άνθρωπο βρουν μπροστά τους. Και όλα αυτά με την ανοχή του ακροδεξιού πρωθυπουργού και της γελοίας συμμορίας του (Φαήλος, Άδωνις, Βορίδης, Μπαλτάκος κ.α.). Μέχρι στιγμής έχουν σφάξει μόνο μετανάστες (πράγμα που παραλόγως κάποιους τους κάνει να μην ανησυχούν), αλλά όσο προετοιμάζουν τα τάγματα θανάτου με την κυβέρνηση να κάνει τα στραβά μάτια και να τους αφήνει να κυκλοφορούν με τα κουμπούρια τους εξισώνοντάς τους με την Αριστερά, δεν θα αργήσει και η σειρά των ντόπιων. Και το δυστύχημα είναι πως δίπλα σε αυτούς τους ακροδεξιούς, συντάσσονται και οι νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν, πιστοί στον μόνο θεό που έχουν. Το χρήμα και την αγορά. Όταν θα καταλάβουν πόσο κακό θα έχουν κάνει στην κοινωνία, τότε θα είναι αργά. Για όλους μας.

 

Λίγο παραπάνω από έναν χρόνο πριν, η πλατεία Συντάγματος ήταν γεμάτη. Για την ακρίβεια ήταν γεμάτη για πάνω από δύο μήνες, αλλά αυτό ανακαλύφθηκε με τεράστια χρονοκαθυστέρηση από τα κυρίαρχα media και βεβαίως προβλήθηκε μόνο η μία πλευρά των τεκταινομένων.

Διαβάζω, με έντονα αισθήματα οργής είναι η αλήθεια, όψιμες κριτικές από «φιλελεύθερους» και «μεταρρυθμιστές», από «μετριοπαθείς» και «εκσυγχρονιστές» πως η άνοδος της Χ.Α. και των ακροδεξιών αντανακλαστικών στην κοινωνία οφείλεται στις διαδηλώσεις του Συντάγματος και, βέβαια, στον ρόλο της Αριστεράς σε αυτές. Δεν εκπλήσσομαι όμως. Ήδη από τότε, οι πιο γάτες του μιντιακού παρακράτους, όπως ο Μανδραβέλης και οι λοιποί, φοβούμενοι τον κίνδυνο της ανόδου της ριζοσπαστικής αριστερής και αναρχικής σκέψης (και δεν μιλώ για τον Σύριζα), τόνιζαν τον κίνδυνο μιας νέας Βαϊμάρης, παρουσιάζοντας αντιστοιχίες και αποκρύπτοντας σημαντικές διαστάσεις των κοινωνικών ζυμώσεων που πραγματοποιούνταν στο Σύνταγμα. Αποσιωπούσαν εσκεμμένα τη δουλειά που γινόταν στο δημιουργικό κομμάτι των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και φώτιζαν μόνον τις συγκρουσιακές διαστάσεις του κινήματος. Και αυτή είναι η κύρια ευθύνη τους για την άνοδο της ακροδεξιάς. Η προβολή του Άνω Συντάγματος και η υποβάθμιση (ως και εξαφάνιση) του Κάτω Συντάγματος.

Ένας λαός που επί 30 χρόνια αποτελούσε θύτη και θύμα ταυτόχρονα, έκανε δειλά στις συνελεύσεις του Κάτω Συντάγματος, ξανά από την αρχή τα πρώτα βήματά του στα εδάφη της δημοκρατίας. Αναρχικοί και Αριστεροί ήταν οι πρωτεργάτες σε αυτό, χωρίς να αποκλειστούν και απλοί άνθρωποι που επί χρόνια ψήφιζαν τον δικομματισμό. Κάθε ένας που παραβρισκόταν  στο Σύνταγμα μπορούσε να πάρει τον λόγο με χαρτάκι και κλήρωση όταν ήταν πολλοί οι υποψήφιοι ομιλητές. Ακούστηκαν συγκλονιστικές μαρτυρίες και ακούστηκαν και τρομακτικές ανοησίες ταυτόχρονα – γιατί θέλουμε δεν το θέλουμε η κοινωνία που έφτιαξε ο δικομματισμός αποτελείται και από τα δύο, η τηλεόραση του Αιμίλιου Λιάτσου και του Μαλέλη φρόντισαν να κατασκευάσουν αρκετούς ηλίθιους και το Mega με το Σκάι αρκετούς φοβισμένους.

Στο Κάτω Σύνταγμα έγιναν εξαιρετικές συζητήσεις με τρομερής ποιότητας ομιλητές, συνταγματολόγους, καθηγητές πανεπιστημίου, μελετητές. Ο οποιοσδήποτε είχε το δικαίωμα να ακούσει και να ρωτήσει ανθρώπους που τους έβλεπε μόνο στα τηλεοπτικά πάνελ (αν δεν τους είχε αποκλείσει η τηλεοπτική λογοκρισία) και να πάρει απαντήσεις. Έβλεπες ανθρώπους να περιμένουν καρτερικά και ώριμα τη σειρά τους, να μην διακόπτουν τους ομιλητές (έγινε και αυτό όταν ακούγονταν ρατσιστικές αναφορές και αποδεικνύει την ευαισθησία ενός κομματιού της κοινωνίας απέναντι στους φόβους που σπέρνουν τα κανάλια και οι δικομματιστές φασίστες), να θέλουν να μοιραστούν τις απόψεις τους και να βάλουν ένα λιθαράκι στο νέο που γεννιόταν. Και όμως, αυτό το νέο, αυτή η διάχυση ιδεών και απόψεων (άλλοτε σοβαρών και άλλοτε αφελών, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, αλλά εδώ υπάρχει στο κοινοβούλιο η Χ.Α., ο Ανατολάκης και οι τηλεγλάστρες, ο απλός πολίτης δεν έχει δικαίωμα να εμφανίσει τις αδυναμίες του;) αποσιωπήθηκε συνειδητά και εσκεμμένα.

Στο Κάτω Σύνταγμα κανείς δεν τολμούσε να πειράξει μετανάστη. Η ισότητα και η ελευθερία ήταν γεγονός. Όσες φορές κάποιοι πήγαν να ενοχλήσουν τον Άλλον, τον διαφορετικό, τα αντανακλαστικά των υγειών κομματιών έδρασαν και απομόνωσαν τους ακροδεξιούς και τους ρατσιστές. Είναι τυχαίο ότι πάντα τα πρώτα μπουκάλια και τα νεράτζια προς τους μπάτσους (πληρωμένες αφορμές επέμβασης) τα έριχναν οι ακροδεξιοί «300»; Είναι τυχαίο που ΠΑΝΤΑ σε ενδεχόμενες συγκρούσεις ακροδεξιών και αναρχικών οι δυνάμεις καταστολής προστάτευαν τους πρώτους; Προστάτευαν δηλαδή τους δολοφόνους και τους μαχαιροβγάλτες κι ο Πρετεντεράκος που υποκρίνεται, η Όλγα που τρέμει, ο Πάσχος που πάσχει,  δεν έβγαλαν μιλιά γι’ αυτό.

Τα φώτα έπεσαν στο Άνω Σύνταγμα, στις μούντζες, στις κρεμάλες και στα συνθήματα ενάντια στο μπουρδέλο και στους μπάτσους. Οι κάμερες ζούμαραν στις ελληνικές σημαίες, στις περικεφαλαίες και στη γραφικότητα. Η «αγανάκτηση» ήταν μόνο μια στείρα διαμαρτυρία όπως παρουσιαζόταν στους τηλεοπτικούς δέκτες. Μια αρένα που ζητούσε αίμα και μια τηλεόραση που προσέφερε σε ζωντανή μετάδοση τις μάχες. Στην πραγματική επανάσταση και δημιουργία που εξελισσόταν στο Κάτω Σύνταγμα δεν αναφερόταν κανείς. Πέρασαν εβδομάδες μέχρι να γίνει αναφορά στις ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις σε πλατείες όλης της Ελλάδας. Οι πράξεις αλληλεγγύης δεν αναφέρονταν πουθενά παρά μόνον όταν αποτελούσαν τηλεοπτικό θέαμα, δηλαδή αν θα έδιναν εικόνες βίας ή αφορμές για βία. Τα δίκτυα κοινωνικής ανταλλαγής και υποστήριξης δεν εμφανίστηκαν σχεδόν καθόλου ενώ στις ρατσιστικές διανομές τροφίμων από χρυσαυγίτες σε Έλληνες μόνο αφιερώνονταν πεντάλεπτα τηλεοπτικού χρόνου.

Και αγαπητοί μου εκσυγχρονιστές, εσείς ήσασταν οι διευθυντές προγράμματος, εσείς οι ανκορμεν, οι παρουσιαστές, οι δημιουργοί του τηλεοπτικού –και κοινωνικού- προϊόντος. Εσείς επιλέξατε να μην προβάλλετε τις υγιείς πλευρές μιας επανάστασης εν τη δημιουργία της γιατί δεν θέλατε να υπάρξει τελικά αυτή η επανάσταση και η αλλαγή. Προτιμήσατε να ταΐσετε το φίδι, να συνεντευξιαστείτε μαζί του πίνοντας καφέ σε κούπες της χρυσής αυγής, να εξομοιώσετε την αριστερή διανόηση και δημιουργική αντιπαράθεση με την οχλαγωγία των ακροδεξιών, να πείτε πως είναι το ίδιο η διαμαρτυρία απεργών, δεξιών ή αριστερών ή αναρχικών, με το χάος και το φασισμό. Εξισώσατε στη λογική του κόσμου τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη με τα ρατσιστικά αιτήματα καθαρότητας. Επιλέξατε να διαλύσετε το Κάτω Σύνταγμα και τον ζωντανό οργανισμό των λαϊκών συνελεύσεων ξημερώματα, να διαλαλείτε με στόμφο πως «αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει γιατί αποτελεί δημόσιο κίνδυνο» ενώ δυο δρόμους παρακάτω η πρέζα, η βρώμα και η δυσωδία της κοινωνίας που φτιάξατε έζεχνε.

Σταματήστε τώρα να κουνάτε το δάχτυλο από τα παραθυράκια σας κι από τις κωλοφυλλάδες σας λοιπόν. Κάθε κατάληψη άχρηστου κτηρίου που γίνεται φορέας πολιτισμού και ιδεών σας ενοχλεί. Αλλά δεν σας ενοχλεί να ρημάζουν τα κτήρια και να είναι γεμάτα μετανάστες που τους επιτίθενται τα δικά σας παιδιά, οι χρυσαυγίτες που αναθρέψατε. Σας ενοχλεί να τους μαθαίνουν γράμματα και να τους φέρνουν πιο κοντά στην κοινωνία μας και απαιτείτε καρατόμηση για όποιον δημόσιο λειτουργό ή δάσκαλο το προσπαθήσει. Τα κοινωνικά σχολεία, οι φορείς συμπαράστασης μεταναστών, οι ομάδες υποστήριξης και ενημέρωσης είναι σαν να μην υπάρχουν για τα κανάλια και της εφημερίδες σας. Αλλά το ότι «καθάρισε η Χ.Α. την τάδε περιοχή είναι είδηση. Ότι τα «άκρα» συγκρούονται και είναι ίδια είναι για εσάς γεγονός. Όταν χαρακτηρίζεις άκρο την Αριστερά η οποία είναι ενταγμένη στις δημοκρατικές διαδικασίες και απολύτως αποδεκτή στη συνείδηση του πολίτη και την εξισώνεις με μια δράκα εγκληματιών νομίζεις πως δεν έχεις ευθύνη; Νομίζεις πως δεν του λες ότι «αφού ζήσαμε με τα αριστερά άκρα, μπορούμε να ζήσουμε και με τα δεξιά»; Συγκρίνεις τον Γλέζο που στα 80 του τρώει χημικά από τους πληρωμένους δολοφόνους σου με τα ανεγκέφαλα τσιράκια των νεοναζί; Είσαι σοβαρός ρε μεταρρυθμιστή της πλάκας;

Και βέβαια είσαι σοβαρός όμως. Ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις. Προτιμάς τους ακροδεξιούς γιατί ξέρεις ότι δεν θέλουν να αλλάξουν το παιχνίδι. Πάντοτε τους χρησιμοποιούσες για απεργοσπαστικές κινήσεις και για τσιράκια και ρουφιάνους των αφεντικών. Πάντοτε τους άφηνες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά και τώρα τους καλύπτεις και θεσμικά με τους μπάτσους σου που είναι εν δυνάμει μέλη της εγκληματικής τους οργάνωσης. Πάντοτε θα θες να σκοτεινιάζεις τον κόσμο των οραμάτων μιας αριστερής ή αναρχικής κοινωνίας (τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο πιο κοντά στον άνθρωπο από ότι οι ρατσιστικές παράτες των εθνικιστών και η αποθέωση του κανιβαλισμού των φιλελευθέρων). Και πάντοτε θα βρίσκεις τον τρόπο να λερώνεις τα χέρια και τα λόγια ανθρώπων που αγωνίζονται πραγματικά για έναν καλύτερο κόσμο χρησιμοποιώντας το μικρόφωνο, το μελάνι ή την οθόνη σου.

Όταν θα καταφέρεις να δώσεις όση δύναμη ήθελες στα τέρατα που έθρεψες λοιπόν, μην διαμαρτύρεσαι για τον «εμπρηστικό» λόγο της Αριστεράς και τους «εγκληματίες» αναρχικούς λοιπόν. Βούτα το κεφάλι σου στα σκατά που γέμισες την κοινωνία μας και σκάσε.

 

ΥΓ: Η επιλογή των ανθρώπων που μόχθησαν για τις συνελεύσεις να μην επιτρέπονται οι κάμερες έχει εξήγηση και σοβαρούς λόγους που έγινε. Όμως μήπως τελικά αυτή η επιλογή έχει ένα μερίδιο ευθύνης για τη μη προβολή της δημιουργικής διάστασης της πλατείας; Αντίθετα οι κάμερες στριφογύριζαν στο Άνω Σύνταγμα και κατέγραφαν τις γραφικότητες. Καλό θα ήταν να ξανασκεφτούμε αν κέρδισε το κίνημα όταν ο απλός κόσμος δεν είχε τη δυνατότητα πρόσβασης σε ένα-δύο site που προέβαλλαν τις συνελεύσεις και τελικά μήπως η προσπάθεια προστασίας των συνελεύσεων γύρισε μπούμερανγκ επικοινωνιακά και ουσιαστικά (αν και πάλι είναι σίγουρο πως τα λαμόγια της ενημέρωσης θα αφαιρούσαν ό,τι δεν τους συνέφερε και θα τόνιζαν ό,τι θα αποδομούσε τις προσπάθειες). Βέβαια, μπορεί και να είχε τα αντίθετα αποτελέσματα, αλλά πλέον δεν μπορούμε να το μάθουμε.

Όταν έχεις μάθει να ζεις τα πάντα δυνατά κι ολόκληρα, η βιασύνη της Αθήνας σε πνίγει. Ο χρόνος ο κενός, εκείνος που χωράει τα συναισθήματα ολόκληρα, όλο μικραίνει. Δεν είναι ότι η κρίση μάς κάνει να δουλεύουμε περισσότερο και ξεβολευόμαστε. Είναι πως μας κλέβει κι άλλο από εκείνον τον κενό, τον ελεύθερο χρόνο που χρειάζεσαι για να νιώσεις. Και στην Αθήνα αυτό είναι ανυπόφορο γιατί και πριν την κρίση ο χρόνος ήταν λιγότερος από οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα.

Αν προσθέσεις κι όλο αυτό το δήθεν που τριγυρνάει απ’ άκρη σ’ άκρη της πόλης και επιβάλλει να είσαι κουλ, τότε οι δυνατότητες ανθρώπινης έκφρασης κι αγάπης μειώνονται στο ελάχιστο. Όπως στον στρατό που, παρόλο που τα συναισθήματα είναι εντονότερα γιατί είσαι μακριά από τους ανθρώπους σου, δεν μπορείς να κλάψεις, δεν έχεις τις ιδιωτικές σου στιγμές για να τις κοινωνήσεις με όσους αγαπάς. Δεν σ’ αφήνει η πόλη να κλάψεις στον δρόμο γιατί γύρω σου όλοι κλαίνε και υπάρχει μια συγκεντρωμένη μιζέρια και απελπισία. Το κλάμα σου είναι σαν τις σταγόνες του νερού της βροχής, ίδιο κι απαράλαχτο με όλων των άλλων. Γύρω σου κανείς δεν θέλει να σε ρωτήσει γιατί κλαις, δεν σου πιάνει το χέρι αν σκοντάψεις. Έτσι κι εσύ το παίρνεις απόφαση, λες πως δεν θα ξανακλάψεις στον δρόμο, δεν θα χαρίσεις χαμόγελο, δεν θα αγκαλιάσεις σφιχτά, παρά μόνο συμβατικά και ξόφαλτσα.

Τα χρόνια στην επαρχία, τα στέκια, οι φίλοι, οι απέραντες εκτάσεις της μέρας που δεν τελείωνε δίχως μια σημαντική στιγμή, ακόμα κι εκείνα τα ταξίδια στην Αθήνα που γίνονταν πάντα νύχτα και δεν αναγκαζόσουν να τρως το γκρίζο καθημερινό της χρώμα, τώρα λείπουν. Και η απουσία τους είναι πιο δυνατή κι από τους μισθούς που δεν θα πάρουμε, κι από το σκατό μας που θα το κάνουμε παξιμάδι για να επιβιώσουμε. Στη φτώχεια μεγαλώσαμε και τα διαλείμματα στην άνεση δεν μας άλλαξαν κι ούτε θα μας αλλάξει η φτώχεια που ζούμε πάλι απ’ την αρχή.

Αλλά ρε Αθήνα, πόσο ξενέρωτη είσαι ρε γαμώτο την εποχή της κρίσης. Δυο ανατριχίλες μάς χάρισες στις πρώτες συνελεύσεις του Συντάγματος και στην αλληλεγγύη στις επιθέσεις της χούντας που ζούμε και μετά έπεσες και κοιμήθηκες περιμένοντας να πεθάνεις. Σέρνεις τον χορό των φραγκάτων που ζουν στα προάστια κι έχεις εκατομμύρια ζόμπι να έχουν χάσει το παιχνίδι της ζωής τους εδώ κάτω. Στο ξαναλέω, η φτώχεια δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως τα ζόμπι δεν κάνουν έρωτα, δεν επαναστατούν, δεν κλαίνε στους ώμους των φίλων τους κι έτσι δεν μπορούν να ξορκίσουν τον θάνατο.

Τον χρόνο να λαβώσουν δεν μπορούν.

 

 

Ξυπνάτε ρε γειτόνια, γιατί θα φύγω απ’ την πόλη σας και θα πεθάνετε μόνοι σας.

ή αλλιώς πώς θέλουν να μετατρέψουν την Αθήνα σε Τέξας

 

Δεν έχουν περάσει πολλές ώρες από τη στιγμή που ο αρχηγός του ακροδεξιού εκτρώματος που ονομάζεται οργουελικά ΛΑΟΣ (όπως αντίστοιχα και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) δήλωνε μέσα στη Βουλή (!) πως πρέπει να επιτραπεί στον κάθε πολίτη να έχει ένα κουμπούρι να πυροβολεί στο ψαχνό οποιονδήποτε εισβολέα μπαίνει στο σπίτι του. Δεν παρέλειψε βέβαια να ζητήσει να χρησιμοποιούν περισσότερο τα όπλα τους οι αστυνομικές δυνάμεις και να αλλάξει η νομοθεσία για τις συνθήκες χρήσης τους. Έχοντας πηδήξει μόλις από τον κυβερνητικό Τιτανικό, είναι σαφές πως ο γελοιοδέστερος αρχηγός κόμματος ξαναπιάνει το (ακροδεξιό-φασιστικό) όπλο του και είναι προφανές πως αναζητά ψηφαλάκια από τους φοβισμένους και συχνά πεινασμένους πολίτες.

Το έδαφος είναι στρωμένο. Κρίση, ανασφάλεια εργασιακή (παρόλο που πια είναι σαφές πως δεν ευσταθεί η κατηγορία ότι οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν δουλειές και ο αριθμός των μεταναστών μειώνεται), κλοπές, ληστείες, ένταση. Μόλις πριν λίγες μέρες μπήκαν αλλοδαποί ληστές στο σπίτι μιας θείας μου σε αραιοκατοικημένο προάστιο της Αθήνας και αφού απείλησαν την ίδια και τον χτυπημένο από Πάρκινσον άντρα της βούτηξαν το αυτοκίνητο, τα χρυσαφικά, τα εργαλεία – μέχρι και τη βέρα της την εξανάγκασαν να βγάλει. Πιστεύει κανείς ότι αν ήταν Έλληνες οι ληστές θα ήταν πιο ευγενικοί; Θα της έλεγαν «μαντάμ, σας παρακαλώ, δώστε μας τα χρυσαφικά σας αλλά κρατήστε τη βέρα σας, μας αρκούν όσα πήραμε»; Ή μήπως αν είχε η θεία το κουμπούρι θα τους πυροβολούσε και θα τους πετύχαινε στο δόξα πατρί;

Το πιθανότερο είναι πως έχοντας ένα γεμάτο όπλο στο σπίτι θα αυξάνονταν τα ατυχήματα από άσκοπη χρήση του (έχουμε ακούσει πολλές φορές για κατά λάθος σκοτωμούς παιδιών επειδή έβρισκαν ένα όπλο και νόμιζαν ότι είναι παιχνίδι – ιδιαίτερα στο παρελθόν και σε επαρχιακές περιοχές που υπάρχουν περισσότεροι κυνηγοί). Επίσης, στην ένταση της στιγμής το αποτέλεσμα θα ήταν ή να σκοτωθεί ο κλέφτης (ας μην ξεχνάμε ότι κι αυτή είναι μια ανθρώπινη ζωή) ή, το πιθανότερο, να αστοχήσει ο νοικοκύρης και να εξοργίσει τον απελπισμένο κλέφτη που δεν έχει να χάσει τίποτα πια (αλλιώς δεν θα έκλεβε) και να αρχίσει να ρίχνει στο ψαχνό σε όποιον είναι μέσα στο σπίτι. Η απλή λογική βέβαια απαιτεί ψυχραιμία και με ψυχραιμία το ΛΑΟΣ δεν παίρνει ούτε 3% στις εκλογές.

Ο τρομοκρατοφάγος Χρυσοχοΐδης, παρόλο που κράτησε αποστάσεις από τα απαράδεκτα του Καρατζαφέρη, άφησε κι ένα παραθυράκι για μεγαλύτερη αυστηρότητα γιατί κι αυτός ψηφαλάκια ονειρεύεται. Και η Χρυσή Αυγή όταν τα κοινοβουλευτικά κόμματα λένε τέτοια πράγματα, θα αυξήσει τις ήδη ακραίες θέσεις της και ήδη το έχει κάνει με την ανεπίσημη πολιτοφυλακή σε υποβαθμισμένες περιοχές. Άλλοι πουλούσαν διορισμούς, τώρα η Χ.Α. πουλάει προστασία και νταβατζιλίκι στους αδύναμους. Ο Σαμαράς εννοείται πως δεν απέχει και πολύ από τους παραπάνω και δεν είναι δύσκολο να βρει κάποιος τρομοκρατικές δηλώσεις του για την «ασφάλεια» και τους «ξένους».

Αλλά οι δηλώσεις των κομμάτων δεν αρκούν. Για να πειστεί ο πολίτης ότι πρέπει να φοβάται, δουλειά πιάνουν και τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Σήμερα, όλως τυχαίως, ο Βασίλης Λαμπρόπουλος στο ΒΗΜΑ έχει ένα ρεπορτάζ για τους αστυνομικούς της ΔΙΑΣ, οι οποίοι φοβούνται τους κακοποιούς και δέχονται οδηγίες να μην τους καταδιώκουν, αλλά να φροντίζουν για την ασφάλειά τους. Για να οδηγήσει στα συμπεράσματα που θέλει σημειώνει χαρακτηριστικά: «Το περιεχόμενο των διαλόγων γεννά πλήθος ερωτηματικών για τις επιλογές των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. σε σχέση με την προσπάθεια σύλληψης υπόπτων και τον περιορισμό της εγκληματικότητας. Αποκαλύπτεται μια ΕΛ.ΑΣ. που φοβάται να συλλάβει υπόπτους, το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να μην υπάρξει κανένα ρίσκο για τους ένστολους.». Σαν να μας λέει, να μην φοβούνται τα παλικάρια αλλά να ρίχνουν στο ψαχνό και να σκοτώσουν τους κακούς. Δεν κάνει πουθενά λόγο για την ασύμμετρη βία που χρησιμοποιείται στις διαδηλώσεις εναντίον άοπλων πολιτών (και τότε θα είχε ένα νόημα το ρεπορτάζ του για να συγκρίνουμε και την επιλεκτική άσκηση των καθηκόντων της Αστυνομίας με ζήλο). Τρομοκρατεί για την αποτελεσματικότητά της και κλείνει το ρεπορτάζ του με τη δήλωση «αγανακτισμένου» αστυνομικού που λέει «Κάνουμε τελικά αυτό που θέλουν οι ύποπτοι και οι τσιγγάνοι!».

Πέτυχε αυτό που ήθελε ο δημοσιογράφος; Και βέβαια. Και μόλις μας δήλωσε εμφατικά ότι τελικά ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ έχει δίκιο και πρέπει να πάρουμε τα όπλα μας και οι μπάτσοι να γίνουν ρόμποκοπ. Στην ίδια εφημερίδα, ο Χρυσοχοΐδης, αναφέρεται σε άλλο ρεπορτάζ για τον ανασχηματισμό ως «Ο εθνικός μας… αστυνόμος». Με τον ίδιο τρόπο που διαδίδονται αλυσιδωτά mails από ανώνυμα blogs, με «έγκυρες» αναφορές για τους μαροκινούς κλέφτες στην οδό Μάρνης, που τις έχει γράψει ηλικιωμένος (αν ήρθε και σε εσάς, θα καταλάβετε ότι πολύ απλά ένας ηλικιωμένος ποτέ δεν θα έγραφε έτσι), με τον ίδιο τρόπο τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες -και πολύ περισσότερο στις τηλεοράσεις- διαχέουν τον τρόμο. Ο, πολύς, Τάκης Μίχας χάνει την ψυχραιμία του επίσης και δημοσιεύει σήμερα κείμενο με τίτλο «Το δικαίωμα της αυτοάμυνας» υποστηρίζοντας ότι όλοι θα πρέπει να έχουν ένα περίστροφο και να εκπαιδεύονται κατάλληλα για το πώς θα το χρησιμοποιήσουν για να σπάσει το μονοπώλειο της χρήσης των όπλων από τους κακοποιούς! Το αμερικανικό όνειρο με κοκα-κόλα και το αστέρι του σερίφη, έχει μπει βαθειά στην ψυχή των ελλήνων φιλελευθέρων και το γήρας τελικά μερικούς ανθρώπους δεν τους κάνει σοφότερους.

Λίγες μέρες πριν η εφημερίδα «Δημοκρατία» έχει θέμα με τίτλο: «Οι ληστείες που… ξέχασε η ΕΛ.ΑΣ.!». Αραδιάζει ό,τι έχει βρει από το αστυνομικό δελτίο και είναι χαρακτηριστική και η αναφορά στην παρακάτω κλοπή: «Στη Ραφήνα ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι του γαμπρού του πρώην υφυπουργού Εθνικής Άμυνας επί Σημίτη, Δημήτρη Αποστολάκη. Σήκωσαν το χρηματοκιβώτιο με τις οικονομίες του πολιτικού μηχανικού το οποίο είχε μέσα και τα δύο όπλα του πρώην υφυπουργού, ο οποίος τα κατείχε νόμιμα και τα είχε δώσει στον γαμπρό του για φύλαξη.». Δεν μας κάνει εντύπωση ότι ένας πρώην υφυπουργός έχει δώσει δύο όπλα στον γαμπρό του, αλλά μας κάνει εντύπωση ότι του τα έκλεψαν!

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το πρόβλημα της εγκληματικότητας είναι υπαρκτό. Κανείς δεν μπορεί να είναι ήσυχος και να ζει σε νιρβάνα. Το θέμα όμως είναι να δούμε από πού προκύπτει το πρόβλημα, ποιες πολιτικές το εντείνουν, πόσο η επιλογή της λιτότητας και του νέου δανεισμού, αλλά και της εξαθλίωσης των πολιτών, δημιουργούν τις συνθήκες για μεγαλύτερη ένταση, κλοπές και ληστείες. Ο φόβος είναι ένα τεράστιο εργαλείο στα χέρια της εξουσίας, γι’ αυτό και επιλέγει να τον τονίζει μέσω των παπαγάλων της στα media όσο και μέσω των εμπρηστικών δηλώσεων των εκπροσώπων της. Καθίστε στα σπίτια σας κι εμείς θα φροντίσουμε για την ασφάλειά σας, με μεγαλύτερη αυστηρότητα, περισσότερα όπλα και καταστολή, είναι το σύνθημα. Παραβλέποντας ότι τελικά η έκρηξη της καταστολής γίνεται πράξη όταν διαδηλώνει ο κόσμος για τα δίκια του και για τη ζωή του.

Στο “V for Vendetta” ο παρανοϊκός κυβερνήτης, κάποια στιγμή, δηλώνει πως πρέπει κάθε πολίτης να νιώθει απεριόριστο φόβο και πως ο κόσμος καταστρέφεται, ώστε να έχει ανάγκη την παρουσία της αστυνομίας. Δυστυχώς ζούμε, για άλλη μια φορά, την ταινία σε επανάληψη. Αλλά οι μεγαλύτεροι κλέφτες κι όσοι εξαθλιώνουν την κοινωνία και τελικά θα έπρεπε να μας φοβίζουν, είναι ντυμένοι με κοστούμια και γευματίζουν σε ακριβά εστιατόρια. Αν ξεμπλέξουμε με αυτούς, οι απελπισμένοι που μπουκάρουν στα σπίτια και βουτάνε ό,τι βρουν, πολύ απλά δεν θα υπάρχουν και δεν θα αναπαράγονται από ένα άγρια ανταγωνιστικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα που τους ξερνάει στους δρόμους κατά χιλιάδες.

 

MEGA CHANNEL

 

Εδώ και χρόνια, ένας λαός γυρεύει ηγέτες.
Ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις που του υποδεικνύουν οι τηλεοράσεις και κοιμάται χορεύοντας τσιφτετέλι.
Όλοι οι δημοσιογράφοι υποταγμένοι στα αφεντικά τους, τη δουλίτσα τους και το ψωμί που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους.

Εδώ και μήνες, ένας λαός γυρεύει ηγέτες.
Στριφογυρίζει στους δρόμους κι ανοιγοκλείνει τις τηλεοράσεις μην τυχόν και σκάσει μια στάλα ελπίδας στο πρόσωπό του.
Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι υποταγμένοι στα αφεντικά τους, τη δουλίτσα τους και το ψωμί που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους.

Εδώ και μέρες, ένας λαός γυρεύει ηγέτες.
Χάνει τη δουλειά του, χάνει το μυαλό του, την αξιοπρέπειά του και είναι έτοιμος να πάρει το τουφέκι και να τραβήξει προς τα βόρεια και τα νότια προάστια.
Πάρα πολλοί δημοσιογράφοι υποταγμένοι στα αφεντικά τους, τη δουλίτσα τους και το ψωμί που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους.

Ο λαός τούς αχόρταγους θα τους φάει έτσι κι αλλιώς.
Τους αυλοκόλακες τι θα τους κάνει;

 

4.3.2012

Ετικέτες:

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.

Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Χθες το μεσημέρι, σε αντίθεση με όλες τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έγιναν τους τελευταίους 10 μήνες, ο κόσμος δεν μαζεύτηκε στο Σύνταγμα δυο ώρες μετά το κάλεσμα. Ενώ άλλες φορές το κάλεσμα ήταν στις 5 κι οι περισσότεροι έρχονταν από τις 6μισι και μετά, είχε συμβεί το μοναδικό να είναι γεμάτο κόσμο ήδη από τις 5 παρά. Στις 5μισι δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε στο Σύνταγμα, ούτε στους γύρω δρόμους ενώ ήδη υπήρχαν και κάποιες χιλιάδες κόσμου του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και στην Ακρόπολη και συνεχώς κατέφθανε κόσμος τόσο από την Ομόνοια, όσο και από τους σταθμούς του Μετρό Μοναστηράκι και Ακρόπολη (ένα ακόμα πεντακάθαρο σημάδι πως η κυβέρνηση φοβόταν την λαϊκή αντίδραση και ήθελε απεγνωσμένα να δυσκολέψει την πρόσβαση του κόσμου ήταν πως ενώ είχε ήδη κλείσει τους σταθμούς Μετρό Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός, μετά από εντολές έκλεισε αδικαιολόγητα και το Μετρό Ακρόπολη ώστε η πρόσβαση να γίνει ακόμα δυσκολότερη!).

Μέχρι τις 5μισι λοιπόν τα πράγματα ήταν όμορφα, ειρηνικά και θα μπορούσε να πει κάποιος πως η δημοκρατία γιόρταζε σε όλο της το μεγαλείο. Όμως, εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα, οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν να ρίχνουν χημικά στο πλήθος, αδιακρίτως, για να προκαλέσουν την διάλυσή του προτού ακόμα φτάσει η συγκέντρωση στο ζενίθ της. Δεν είναι τυχαίο πως τα παπαγαλάκια του Σκάι ανέφεραν πως ο κόσμος φεύγει από το Σύνταγμα κι η ώρα δεν ήταν ούτε 6 ακόμα. Η προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο από τα ηλεκτρονικά μέσα όσο και από τις εφημερίδες είχε ξεκινήσει δυο μέρες πριν και αρκούσε να παρακολουθήσει κάποιος τηλεόραση ή να δει τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Οι Γλέζος και Θεοδωράκης ήταν μόνο τα επώνυμα παραδείγματα αυτών που δέχθηκαν τα χημικά, αλλά οι χιλιάδες του κόσμου ξέρουν να μιλήσουν για το αίσθημα ασφυξίας καλύτερα από όλους.

Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Μια ομάδα μαυροντυμένων από την Πανεπιστημίου ξεκίνησε να φωνάζει συνθήματα και να κατευθύνεται προς τα εκεί όπου τα ΜΑΤ έδιωχναν με το έτσι θέλω τον κόσμο. Ο κόσμος παραμέρισε, άρχισε να τους χειροκροτεί και να τους φωνάζει «μπράβο», «γαμήστε τους», «επάνω τους» και άλλα τέτοια ενώ με τη σειρά τους οι αναρχικοί τους έλεγαν «ελάτε μαζί μας». Πραγματικά, όταν όλος ο κόσμος σε χειροκροτεί, και σου συμπαραστέκεται δεν μπορείς παρά να ακολουθήσεις με μεγαλύτερη ορμή αυτό που ήθελες εξαρχής να κάνεις. Το ίδιο συνέβηκε κι όταν μετά από νέα χημική επίθεση των ΜΑΤ ο κόσμος κατέβαινε έντρομος την Πανεπιστημίου και άνθρωποι έπεφταν κάτω (μάρτυρες και ο κόσμος και τα ασθενοφόρα ή τα μηχανάκια του ΕΚΑΒ που μάζευαν όσους δεν άντεξαν την επίθεση). Και το απόγειο αυτής της κατάστασης συνέβηκε όταν άρχισε η πυρπόληση των Starbucks στην Κοραή. Ένα χειροκρότημα και ζητωκραυγές από την Κλαυθμώνος, την Σταδίου και την Πανεπιστημίου γέμισε τον χώρο. Στις καταστροφές στις τράπεζες ο κόσμος, που δεν συμμετείχε ενεργά στις μάχες, χτυπούσε ρυθμικά τα κάγκελα της Σταδίου κάνοντας θόρυβο και αρκετοί 40άρηδες και 50άρηδες οικογενειάρχες μάζευαν μάρμαρα και τα έδιναν στους αναρχικούς που είχαν αναλάβει την κατά μέτωπο επίθεση.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Από τη στιγμή που άρχισε η επίθεση των δυνάμεων καταστολής στις 5μισι ώρα, μέχρι και αργότερα το σύνθημα που μονοπωλούσε τα χείλη των χιλιάδων διαδηλωτών ήταν το γνωστό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και όχι συνθήματα για το μνημόνιο ή την οικονομική πολιτική. Η οργή του κόσμου για την αντιμετώπιση που είχε από όσους, υποτίθεται, τον προστατεύουν είχε ξεχειλίσει. Στο Μοναστηράκι χτυπούσαν τις καμπάνες, όλοι οι δρόμοι που ορίζονται από την Ακρόπολη, την Αθηνάς, την Ομόνοια, την Ακαδημίας και το Σύνταγμα ήταν γεμάτοι κόσμο που αρνούνταν να φύγει. Από όπου και να προσπαθούσες να ανέβεις από το Μοναστηράκι προς το Σύνταγμα, έβρισκες μπροστά σου ομάδες ΜΑΤ να σε εμποδίζουν και με την πρώτη κίνηση να ψεκάζουν αδιακρίτως και να ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου λάμψης. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οι αστυνομικοί έκαναν επιθέσεις προς τους πολίτες και τότε άρχιζε ξανά ο πετροπόλεμος.

Μέχρι τις 11μισι το βράδυ πολλές χιλιάδες κόσμου ήταν ακόμα στον δρόμο. Στην Αμαλίας τουλάχιστον 10 χιλιάδες κόσμου αποχώρησαν με πορεία προς τη Συγγρού όταν αναγκάστηκε πάλι με εκτεταμένη ρίψη χημικών να αποχωρήσει για να αντέξει. Στην πλατεία υπήρχε ακόμα κόσμος. Στο Μοναστηράκι οι Δίας-Δέλτα έσπαζαν τζαμαρίες και χτυπούσαν κόσμο. Υπάρχουν βίντεο που το βεβαιώνουν και δείχνουν πώς προσπάθησαν (για άλλη μια φορά) να χτυπήσουν με τις μηχανές τους τον κόσμο.

Η απίστευτη εκτροπή όμως της δημοκρατίας, δεν είναι πως ο λαός πλέον στρέφεται στους αναρχικούς για να τον προστατεύσουν. Είναι γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν θέλει και δεν συμμετέχει σε πράξεις βίας, αλλά το ότι αποδέχονται αυτή τη βία εφόσον τους προστατεύει δείχνει την πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και της στάσης τους. Βασικό τους επιχείρημα ήταν πως με ειρηνικά μέσα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και πως πρέπει να επιδιώξουμε μετωπική σύγκρουση. Και το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» δεν ανήκει στους αναρχικούς. Μετά από δεκάδες ειρηνικές διαδηλώσεις, μετά από τη στάση μη βίας και παρόλο που ήξερε ο κόσμος ότι θα δεχθεί χημικά και ξύλο, συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους, αλλά δεν νιώθει ότι μπορεί να κερδίσει στα πλαίσια της δημοκρατίας. Η γνώμη του είναι αδιάφορη στις μεθοδεύσεις των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της χώρας η οποία τον γράφει στα παλιά της τα παπούτσια. Κανένας πολιτικός δεν τιμωρείται, κανένα περιστατικό αστυνομικής βίας δεν τιμωρείται και ακόμη και ο συνεργός του δολοφόνου του Γρηγορόπουλου είναι εκτός φυλακής ήδη. Η μήνυση που κατέθεσαν πάνω από 100 πολίτες για το χημικό τριήμερο του Ιουνίου δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο προς την αίθουσα του δικαστηρίου και κανείς δεν δίνει ποτέ λογαριασμό για τους τραυματισμούς αθώων και ειρηνικά διαμαρτυρόμενων πολιτών. Ο κόσμος πλέον δεν έχει πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς γιατί αισθάνεται ότι τον εμπαίζουν. Ζητά εκλογές και κάνουν συγκυβέρνηση, ζητά να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο και το ψηφίζουν με αυξημένη πλειοψηφία ενός σώματος της Βουλής που δεν υπάρχει περίπτωση να επανεκλεγεί και δεν εκφράζει κανέναν (εκτός ίσως από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ και της Αριστεράς).

Κι εδώ ερχόμαστε στην ευθύνη και τον βρώμικο ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ από την αρχή αυτής της ιστορίας των Μνημονίων εδώ και δυομισι χρόνια. (κάτι που σύμφωνα με τους αναρχικούς, που κι εδώ επιβεβαιώνονται, συμβαίνει συνεχώς). Όλη την νύχτα χθες εστίαζαν στους βανδαλισμούς και στις φωτιές. Αποπροσανατόλιζαν τον κόσμο από το κύριο θέμα που είναι η ψήφιση ενός αντισυνταγματικού εκτρώματος (δεν το λέω εγώ, 5 καθηγητές πανεπιστημίου το λένε). Έχουν αναλάβει τον ρόλο της τρομοκράτησης για την «τελευταία» ευκαιρία διάσωσης για άλλη μια φορά. Συγχέουν επίτηδες την στάση πληρωμών, που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, με τη χρεοκοπία. Συνδέουν τη στάση πληρωμών με την έξοδο από την Ευρωζώνη, πράγματα που ακόμα κι ο Βαρουφάκης (κι όχι κάποιος αριστερός οικονομολόγος) καταγγέλλει ως ανεδαφικά και ψευδή. Και στην χθεσινή μεγαλειώδη διαμαρτυρία έστησαν τις κάμερες όχι ανάμεσα στον κόσμο που κατά χιλιάδες είχε απλωθεί στην πόλη, αλλά απέναντι στα καμένα κτήρια.

Έγινε τόση συζήτηση για τα κτήρια του Τσίλερ που κάθε κυράτσα φωνάζει για τον Τσίλερ λες και τον ήξερε κι από χθες. Τα ίδια κανάλια που κατηγορούν τους πολίτες ως λαμόγια και ως μέλη της κοινωνίας του μαζί τα φάγαμε, και ξέρουν πολύ καλά πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο δεν δίνουν δεκάρα για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία της πόλης τους (μάρτυρας η εκτρωματική δόμηση της Αθήνας, τα αυθαίρετα και το κλείσιμο των ημιυπαιθρίων), καλούν τον κόσμο να πει όχι στους βανδαλισμούς ιστορικών κτηρίων. Τα ίδια κανάλια με τους αμόρφωτους δημοσιογράφους της πλάκας ή με τους ημιμαθείς κατευθυνόμενους δημοσιογραφίσκους ανακαλύπτουν την εγκατάλειψη ιστορικών κτηρίων μόνο όταν αυτά κατοικούνται από μετανάστες και «αποτελούν εστία μόλυνσης», ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό κάνουν μόκο για να κάνουν τις δουλειές τους τα λαμόγια του real estate. Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες κτήρια που ανήκουν στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και στην Εκκλησία ρημάζουν και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι δεκάδες οι φορές που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους τα καταστρέφουν σιγά σιγά ώστε να μην καταστούν διατηρητέα και να μπορέσουν να χτίσουν πολυκατοικία. Τα απαξιώνουν με υπόγειους τρόπους και μόλις φτάσουν στο σημείο να είναι μισογκρεμισμένα (σιγά σιγά και νύχτα), τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και κατεδαφιστέα και μετά σηκώνουν πολυκατοικίες.

Ολόκληρες πόλεις όπως η Πάτρα και άλλες, γκρέμισαν εν μία νυκτί επί χούντας και Καραμανλή, διάφορα νεοκλασικά κι έχτισαν πολυόροφα εκτρώματα. Δημόσια κτήρια κατασκευάζονται με ελλιπείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και άλλα βουλιάζουν με την πρώτη βροχή στο βούρκο που χτίστηκαν (όπως πρόσφατα το Νοσοκομείο Πύργου) γιατί κάποιος κονόμησε χοντρά από την πώληση του οικοπέδου ή γιατί δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες στήριξης. Δρόμοι καινούργιοι γίνονται θρύψαλα και δεν κουνιέται φύλλο. Ολυμπιακά έργα που στοίχισαν μια περιουσία συνεχίζουν να απαξιώνονται για να πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στους δικούς τους. Μια κοινωνία που αδιαφορεί ολοκληρωτικά για το δομημένο χώρο σήμερα ανακάλυψε ότι οι αναρχικοί καταστρέφουν «ιστορικά κτήρια». Και όλο αυτό βύθισε στην αφάνεια το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στην εξαθλίωση που επιφυλάσσουν οι καλοαναθρεμμένοι κυβερνήτες του.

Αγαπητοί μου, ακόμα και οι μισοί αναρχικοί να είναι προβοκάτορες το θέμα δεν είναι αυτό. Οι μεγαλύτεροι προβοκάτορες είναι τα ΜΜΕ και ο παραμορφωτικός φακός τους. Αν ήθελαν να εστιάσουν στην ουσία θα το έκαναν, θα ανέβαζαν πλάνα αμέσως από τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Ο Σκάι θα είχε σηκώσει το ελικοπτεράκι του και θα έδειχνε τις ορδές των ανθρώπων που αγωνίζονταν για να μην φτωχοποιηθούν για να ικανοποιηθούν τα θέλω των μεγαλοεπιχειρηματιών οι οποίοι θα είναι και οι μόνοι κερδισμένοι από την βύθιση των μισθών.

Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, ο φωτισμός μόνο στα καμένα κτήρια, τα παραπολιτικά σχόλια της πλάκας και η διαπόμπευση της κοινής λογικής στα τηλεπαράθυρα είναι ο κανόνας. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κατάληψη των ΜΜΕ από αδίστακτους επιχειρηματίες και πολιτικούς, ή αντίστροφα, οι οποίοι κάνουν τη δουλίτσα τους. Η επίθεση στους μισθούς των φτωχών αποτελεί γι’ αυτούς την ευκαιρία για τρελά κέρδη. Και θα παίξουν όλα τους τα χαρτιά για να μην τα χάσουν. Και οι ευαίσθητοι πολίτες για τα ιστορικά κτήρια, θα κάθονται στον καναπέ τους και στον υπολογιστή τους και θα βρίζουν τους αναρχικούς και όσους ακόμα έχουν ψυχή και αντιστέκονται.

Η διαφορά είναι πως όποιος βλέπει τα γεγονότα από την τηλεόραση, πλέον δεν ξέρει τα γεγονότα. Ζει σε μια εικονική πραγματικότητα. Όποιος δεν κυνηγήθηκε από μπάτσο και δεν τον έσωσε ένας αναρχικός που του έριξε μια πέτρα, δεν ξέρει τι είναι ο μπάτσος. Όποιος δεν έπεσε κάτω ημιλιπόθυμος από τα χημικά και δεν του έδωσε μαλόξ ο μαυροφορεμένος επαναστάτης (ακόμα και πλανεμένος ή και ανόητος αν θέλετε) δεν ξέρει τι σημαίνει αλληλεγγύη. Οι αναρχικοί στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης και ετοιμάζονται για τις ημέρες της πτώχευσης που θα γίνει όταν οι έχοντες αποφασίσουν ότι τους συμφέρει. Φτιάχνουν κολεκτίβες αυτοοργάνωσης και δίκτυα υποστήριξης. Εσείς, απλά θα κοιτάζετε την οθόνη και θα κουνάτε το δάχτυλο και μόλις πεινάσετε θα πιστεύετε την Όλγα που τρέμει όταν θα λέει ότι φταίνε οι αναρχικοί, οι αριστεροί, ο σύριζα, οι «αγανακτισμένοι», ο γάιδαρος που πετάει κι όχι όλοι αυτοί που σας κλέβουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες τις ζωές.

Αγαπητοί μου, βγείτε στον δρόμο να δείτε την πραγματικότητα, κλείστε τις τηλεοράσεις και σκίστε τις κωλοφυλλάδες. Αναζητήστε εναλλακτική ενημέρωση σε ανεξάρτητα έντυπα και ιντερνετικά μέσα και σκεφτείτε λίγο πέρα από τα τόσο «προφανή». Τότε ίσως καταφέρετε να πιέσετε τους κυβερνώντες να φτιάξουν ένα υπουργείο προστασίας του πολίτη κι όχι το κακέκτυπο μιας παραπαίουσας δημοκρατίας και να είναι πραγματικοί εκπρόσωποί σας.

Τότε ίσως και να έχετε δίκιο να τα βάλετε με τους αναρχικούς, αλλά τώρα όχι.

ΥΓ1: Δεν είμαι ούτε αναρχικός, ούτε «αναρχικός», δεν έχω πετάξει ποτέ πέτρα, ούτε θα έβαζα φωτιά. Όμως οι άνθρωποι που τα βάζουν στα ίσια με τους εχθρούς μου -αυτούς που προστατεύουν όσους θέλουν να δουλεύω σαν σκλάβος και να πληρώνομαι σαν σκλάβος και παραπληροφορούν τους ανθρώπους που αγαπώ μετατρέποντάς τους σε τηλεοπτικά κουτορνίθια- και δεν είναι ρατσιστές, σε αυτόν τον αγώνα, έστω και προσωρινά, είναι πιο κοντινοί μου από κάθε βολεμένο κι από κάθε ελληναρά. Και ναι, λυπάμαι κι εγώ για τα κτήρια που χάθηκαν, έτρεχα στα συνέδρια αρχιτεκτονικής πολύ πριν ανακαλύψει το όνομα του Τσίλερ η Τρέμη, αλλά δεν θυσιάζω τη ζωή κανενός ανθρώπου και την αξιοπρέπεια του ούτε για την Ακρόπολη. Τα κτήρια με λεφτά σε έξι μήνες το πολύ ξαναφτιάχνονται. Οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων θα χρειαστούν χρόνια και χρόνια.

 

ΥΓ2: Το ΠΑΜΕ, και το ΚΚΕ επακολούθως, έχασε χθες μια μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της μάχης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία της πλουτοκρατίας που συνεχώς καταγγέλλει. Ενώ δήλωσε ότι θα φτάσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, μόλις είδε τα δύσκολα και τα δακρυγόνα έκανε όπισθεν (παρόλο που ο κόσμος είχε πάει στο πλάι της Πανεπιστημίου για να περάσει) και μάλιστα στο παράγγελμα «γυρίζουμε πίσω ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ» έκαναν μια πιρουέτα που ο ελληνικός στρατός θα ζήλευε. Τα γιουχαΐσματα από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή έδιναν κι έπαιρναν ενώ τους καλούσαν να έρθουν μαζί μπροστά στον αγώνα.

 

ΥΓ3: Όσοι ξαφνικά θυμήθηκαν ότι χάνονται θέσεις εργασίας από κάποια καμένα καταστήματα, μήπως ξέχασαν ότι κάθε μήνα χάνονται δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και η ανεργία έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εδώ και μήνες; Τι έκαναν γι’ αυτό τόσο καιρό; Σε πόσες πορείες κατέβηκαν; Άναψαν κεράκια για τους απολυμένους της Χαλυβουργίας και τους απλήρωτους στην Ελευθεροτυπία και το ALTER ή μόνο στο Αττικόν ξέρουν να ανάβουν γιατί δεν είναι μπανάλ;


Ακούστε τη σημερινή εκπομπή «Μόλις ξύπνησα» 3/2/2012 – Μία ώρα με muzine μουσικές επιλογές και σχόλια της επικαιρότητας

Γράψτε το mail σας για να σας έρχεται ειδοποίηση όταν υπάρχει νέο post.

Μαζί με 2.598 ακόμα followers

Μας επισκέφθηκαν

  • 147,404 μέχρι σήμερα

Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Χαραμάδα

Ακουλουθήστε μας στο twitter

Muzine

  • RT @antsket: Παιδιά πράγματι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον πλανήτη σήμερα είναι ο κομμουνισμός. Σωστή στόχευση 20 hours ago
  • RT @adiasistos: Σπάει καμία τζαμαρία κι άμα δεν στεναχωρηθείς έντονα είσαι απάνθρωπο τέρας. Βρίζουν θύμα επίθεσης με βιτριόλι κι είναι απλά… 7 months ago
  • RT @papagalizw: Αν η Κούνεβα είχε πάρει 340.000 από το αφεντικό της για να σκάσει δεν θα υπήρχε πρόβλημα για τους σημερινούς κατηγόρους της 7 months ago
  • RT @risinggalaxy: Ελλάδα σημαίνει να ασχολούμαστε με τα λεφτά της Κούνεβα από δωρεές αλλά όχι με το που βρήκε ο Μιχαλολιάκος 400.000 ευρώ κ… 7 months ago
  • Απλά, οι μισοί δεξιοί και φιλελέδες δεν θα 'χαν κανένα πρόβλημα να βιτριόλιαζαν το παιδί τους αν έβαζαν 300 χιλιάρικα στην πάντα #emetos 7 months ago